November

Beste mensen.
het is werderom enige tijd geleden sinds ik wat gepost heb op mijn blog.
dit omdat er nog wat problemen waren met het internet gebruik bij de lodge.
het is namelijk niet meer mogelijk om dingen te downloaden. Dit houd dus ook gelijk in
dat je geen gebruik meer kan maken van internet aangezien je altijd iets download en
mogelijkerwijs ook iets upload.


in de tussentijd ben ik naar Soweto geweest, oftewel de SOuth Western Townships.
daar ben ik naar het huis van Mr. Mandela geweest, lekkere kip gegeten en door naar
het hector pietersen museum. De toeristische dingen. al wordt er door sommige mensen
wel gewaarschuwd dat het je leven kan kosten door naar een township te gaan.
veel van de vroegere angst voor deze plekken heerst nog steeds. en ja het is ook
niet het veiligste van het gehele land. maar volgens mij wordt het nog wel eens
een beetje overdreven. Het is een heel apart gevoel om ergens naartoe te gaan
en je weet niet hoe gevaarlijk het is. er wordt wel gewaarschuwd. maar dat verschilt
van persoon tot persoon hoe gevaarlijk iets beleefd wordt.
kijk ik vind het geen probleem om in amsterdam 's nachts lichtelijk dronken naar
huis te lopen of een trein te pakken, maar als er gezegd wordt dat het gevaarlijk is
ja, dan is het gevaarlijk, maar weet je nog niet precies wat dat betekend.

er zijn mensen die hun kinderen niet naar het Hector pietersen museum laten gaan.
wat op zich raar is.
ok het is in een township, maar een township nu, is niet veel meer dan overwegend laag
bouw in plaats van hoogbouw. de hekken zijn minder hoog en er is een overwegend zwarte
bevolking.
Het blijft wel zo dat er veel prominenten nog steeds in Soweto wonen. omdat ze daar
minder bestolen worden. Nu ja dat is dus wel een beetje raar, dat er minder
snel zooi onder je kont vandaan gejat wordt in de plek die kennelijk gevaarlijk is.

Dus dat is dan gevaar, nouja ik ben ook nog naar Mabopane geweest, een township net
over de grens van Gauteng (gauteng is waar zo'n beetje alles gebeurd, hier heb je plaatsen
als Johannesburg en pretoria. 70 procent van de industrie is er nouja you get the
picture). achter Shoshangovu. wat nog wel in gauteng ligt. ik moest namelijk iemand
helpen met z'n computer. Die plek zag er prima uit. de huizen zijn kleiner, maar ja
daardoor ook wel goedkoper. MAar ik voel me op zo'n plek niet veilig, maar ook niet
echt onveilig. ik vond het wel leuk, ze hadden het ligt uit. Het ligt werkt daar
net zoals je pre paid telefoon. Je belt in met een kaartje en je hebt ligt.
best grappig en je houd goed zicht op je verbruik. Weer eens wat anders dan
een bepaald getal invoeren in je digitale formulier op nuon.nl


dus maar waar waren we o ja. Johannesburg.

Soweto.

We liepen ook naar het huis van Nelson mandela toe. ook hier weer, was voor mij de vraag
moet ik me nu veilig of onveilig voelen. ik loop hier wel over straat. en er zijn eigenlijk
alleen maar zwarte mensen om mij heen. MAar ze wonen wel vlak bij waar Nelson gewoond heeft
dus dat zal wel een duurdere wijk zijn, was mijn gedachte. We hadden honger gekregen want
we hadden het apartheids museum al achter de rug. (best leuk gebouw bye the way. was mijn
foto camera daar vergeten, maar die werd gelukkig achter mij aan gehold door een ober.
die grappig vroeg of hij een kerstkado gekregen had.) terug naar de honger.
er was daar een kraampje. dit kraampje was wel vol met tralies. maar de muziek was hip.
anyway. Elma (mijn gids en tevens goede kennis / vriendin van vriendin) vroeg of er ook
iets te eten was. met de vraag. "is there anything we can eat". Wat indirect betekend
heb je ook iets te eten wat, het liefst vandaag gemaakt is, en geen orgaan vlees of
kippe hoofden / poten is. Ze hadden kip met Milie (mais) pap en rijst
en een saus. Elma vroeg wanneer het gemaakt was. Die vraag kwam niet helemaal door.
"wanneer is het klaar gemaakt, vandaag of gisteren". Today zei het meisje aarzelend.

We gingen zitten en wachtte af. Elma zei dat ze zich behoorlijk af zat te vragen
of we het binnen zouden houden, voornamelijk met diarree op het oog. Ik zat te vermelden
dat ik wel een sterke maag had en het wel goed zou komen. We kregen 2 volle borden 1 met
rijst en kip (pe vlees) en een met pap en vlees. Erg lekker gegeten en het kostte geloof
ik in totaal 3 euro.

aan het eind van de dag helemaal niets gemerkt goed eten. Tot op vandaag leef ik nog.

We hebben ook nog een tripje gemaakt naar het lion and rhino park.


Dit is een breeding program
met een grote weide voor de niet gevaarlijke dieren.
Het is erg mooi om hier rond te rijden, en je hebt zeker weten de kans dat je een leeuw ziet
omdat ze netjes in een klein gedeelte rondlopen. dit is nog steeds eigenlijk een dierentuin
want ze worden gevoederd met grote stukken dood dier. doch je ziet een leeuw zonder dat je
hoeft te zoeken. Voor de entree van dit gedeelte van het R&L Park, werd er nog gezegd dat
de leeuwen soms een bandje aten. dus als ze op je af komen, moet je wel wegrijden want ze eten
je band.
Anyways door gereden en daar dus de beesten gezien, prachtige leeuwen, maar helaas niet helemaal wild.



ook nog naar de wondercaves geweest, maar dat was ja ook bijzonder. Niet helemaal mijn ding echter.


goed dat was dus het trip gebeuren.

op de afdeling gaat het allemaal, ok. er wordt gewerkt naar december, wat betekend dat het ziekenhuis
op half z'n mensen gaat werken en we dus veel patienten een plek proberen te geven.
mijn persoonlijke avontuur is nu inmiddels 2 weken oud. een patient was helemaal door het lint
aan het gaan in de seclusion room, de separeer dus. Na enige tijd enorm veel geluids overlast
geschreeuw gekrijs en gejank te horen, dacht ik hetzelfde als de "nurse" en ik liep in de richting
van de patient. daar aangekomen was er een gesprek over dingen die gezegd waren dingen die oneerlijk waren
en om dit te verifieren kwam er een tweede en een derde patient bij. anyway op een gegeven moment
vond een patient een naald op de grond. een gewone naai naald, echter hij was wat vies aan de punt
z'n kant. Dus ja dat is niet goed dacht ik, laat mij dat maar op pakken. en omdat ik geen nagels heb
lukte het me niet om het aan de zijkant op te pakken. dan prik ik mezelf maar lichtelijk, en kan ik hem
uit mijn duim plukken. Toen dat gebeurd was, had ik zoiets van oei, das een beetje stom.
ik vroeg een pshychologe en die vond het niet zo;n probleem. later sprak ik erover met mijn supervisor
en die sprong gelijk een gat in de lucht, dat ik dit niet eerder had gezegd en of ik hier verder nog wat
mee gedaan had, en ja wat weet die psychologe. "ga jij morgen maar even met de nurse praten". zo gezegd zo
gedaan, en toen begon het proces. omdat het een probleem was wat tijdens het werk gebeurd was noemen we
dit een I O D. voor de lingo'ers onder ons Injury on Duty. ik voelde me een beetje soldaat, maar dat
komt helaas door de Tour of duty serie i guess. Goed ik ben opgenomen in het ziekenhuis, en vandaar heb
ik een rapid test gedaan. dit is een snelle test die in 3 minuten aangeeft of je aids hebt of niet.
gelukkig was er niets aan de hand. ik heb nog wat bloed laten prikken en ook daar was uiteindelijk niets
mee aan de hand. Edoch, omdat de test 99.97% accuraat is, moet je toch nog de medicijnen slikken.
dus de Retrovirale pillen. Dit bestaat uit pillen die gegeven werden met het bericht "i don't like
this one". erg bemoedingend, dankje apoteker. Het zijn 2 soorten pillen.
de een neem je 2x per dag eentje. en de ander 3x per dag 2 pillen. ik werd er zo onmogelijk misselijk van
de eerste paar dagen ging wel, maar daarna ik kon niet meer naar m'n werk. ik zat de hele tijd tegen het kotsen
aan. En je neemt dus in totaal 8 pillen. per dag. goed dit bericht kwam uiteindelijk bij agnes (supervisor)
terecht, en die ging wat regelen. Nog meer pillen eentje voor de misselijkheid en een voor mijn lever.
die het inmiddels zwaar gekregen had.
de hele week gedobberd op het zwembad, gezellig, maar ook wat saai. En in het weekend gingen we naar Mabula.


met Colette

Elma
Carry en Pieter. dit clubje midlifers gaat mij ook meenemen in de kerst.
we gaan dan naar Mutali Falls.

het wordt ernom heet, maar wel gezellig.
anyway Mabula is een game reserve, net zoals kruger, alleen dan wat kleiner. en je mag er zelf niet rondrijden
ook hier bleven we in een huisje, waar 3x per dag een vrouw langskomt die je rotzooi opruimt.
Hoe relaxed is dat. Ja aan de ene kant is het natuurlijk wel weer een zwarte vrouw die voor een witte man
de boel komt opruimen, maar als je ze geen werk geeft is er ook geen geld is de redenering.
Wel apart, in nederland zou er waarschijnlijk een afwasmashine aangeschaft worden, hier komt zij dus
een paar keer langs.

hoogte punt was wel de zondag die we begonnen om 16.30 (te rijden in een game drive)
tot 19.30 toen het al avond was. we zijn een heuvel opgereden en daar de zon zien ondergaan
we hebben fantasytische vogels gezien

en bokke (antilopen) en ook waren er veel kleine beestjes
zoals bijv. dit varkentje

en dit neushoorntje


en als je goed kijkt zie je hier links een klein gemsbokje. tjek de kleine hoorns

dus. Maar ik was nog steeds misselijk, tot zondag, toen ben ik opgehouden
met mijn medicijnen. het is niet verstandig, maar ik trok het niet meer en nu
is het inmiddels dinsdag en ik voel me weer prima. tip top in orde.

ik heb ook nog wat filmpjes online gezet, misschien dat je die hier <..>kan vinden.
je ziet mij in actie met een cheetah, en leeuwen en vogels en andere wilde
afrikaanse avonturen. Overige 240 foto's van de maand mei zijn na te lezen op
http://picasaweb.google.com/bspans/November
filmpjes:
http://video.google.com/videoplay?docid=6460666380248296496

even kort

http://picasaweb.google.nl/bspans/Pilanesberg
is voor de nieuwe foto's.

heb verder eigenlijk te weinig tijd om nog veel te typen.

gaat voor de rest allemaal prima. Ben erg benieuwd naar wat ik nu ga doen de komende maanden.
Door Afrika reizen of naar India. Of gewoon terug naar Nederland.

Groetjes en veel kijk plezier met de foto's van pilanesberg.

Bjarni .

Up and down.

Afgelopen week was een week van omhoog en naar beneden. In de week zelf omdat het tijdens mijn werk met ups en downs ging. Een echt down moment was wel toen we de politie moesten bellen om een kind op te laten pakken. Het is erg ingrijpend om te zien hoe een jongen waar je mee gewerkt hebt, die je weken achter elkaar probeert te bereiken opgepakt moet worden voor het voordeel van de rest. Zeker ook omdat het een wat aparte zaak is. Het gaat om een jongen die zijn hele leven al problemen heeft gehad, maar het werd pas echt lastig toen zijn moeder in Pakistan opgepakt werd. Misschien heb ik er al eerder over verteld, maar vorige week heeft hij dus iemand zijn hand er bijna afgesneden. Dit was op verzoek van de gesnedene, maar toch erg raar dat je zo’n verzoek inwilligt. Het punt is dat volgens het ziekenhuis hij geen psychiatrische ziekte heeft. En dat is tot op zekere hoogte ook zo, ware het niet dat hij problemen heeft met zijn gedrag. Hij is dus gedrags gestoord en dat hoort niet binnen de klassieke psychopathologie binnen het ziekenhuis. Toen we uiteindelijk niet konden besluiten waar hij naartoe moest, werd de politie gebeld. Het huis waar hij normaal blijft wilde hem niet meer hebben omdat hij een gevaar voor de kleine kinderen was, en bij ons was zijn gevaarlijkheid gebleken. Het rare achteraf gezien van de situatie is dat de jongen extra aandacht wilde. Die hij initieel niet gekregen heeft, maar een week later wordt hij toch opgepakt. Hij kwam door de gang naar het kantoor toe waar de politie op hem wachtte. Hij werd helemaal bleek, en je voelde de spanning. Uiteindelijk brak hij niet uit (zoals ik verwachtte) maar was hij ontroostbaar en in tranen. Het was hartverscheurend om hem te zien gaan met handboeien om. Huilend helemaal bang voor wat hem in de gevangenis stond te gebeuren. Een jongen die daar al geweest was, kon daarover vertellen. Hij was namelijk verkracht en mishandeld, door de gevangenen maar ook de bewakers hadden er een handje van. Verschrikkelijk als je daar naartoe moet. Maar een andere optie is niet aan het licht gekomen. Dan moet het maar zo. Die avond moest ik nog aan hem denken hoe hij in de gevangenis zou zitten. Hoe hij inderdaad een enorme klote tijd tegemoet gaat. En dat hij daarna misschien weer op straat gegooid wordt, wat natuurlijk ook niet bevorderlijk is. De dag erna hoorde ik dat hij door z’n groot ouders vrij snel weer vrijgelaten was, die zijn borgsom betaald hadden. 250 euro.
Dus uiteindelijk was het hele trauma niet nodig geweest, want de grootouders konden hem wel hebben. Maar dat was op het moment van de beslissing niet waar.
Erg down.

Up was wel dat we gewonnen hebben. De boks hebben gestreden tegen de Engelsen en met geen een try maar wel een paar goals hebben ze gewonnen. 12 tegen 6 geloof ik. We (ik Frits en liane) hadden de wedstrijd meegemaakt vanaf Hatfield square. Helemaal bomvol, hebben we daar staand naar de wedstrijd gekeken. Later kwamen Fiona en Kachiso (die we kenden van onze lodge) die mee gingen feesten. Uiteindelijk hebben we nog gefeest op square and zijn we later naar huis gegaan. De straten waren vol met feestende mensen, en wij hadden de muziek snoeihard aan, waarop iedereen op straat ook mee ging dansen. Kachiso ging met alarm lichten naar huis, stopte en tuterde de hele tijd met de muziek mee. We hebben nog 2 meiden van de straat op gepikt (2 random’s zoals fiona het noemde) en toen bleken dat ook nog bekenden te zijn. Echt een super avondje. Eerder die dag zijn we nog naar Pilanesberg geweest. Da’s een oude vulkaan met daarin allemaal dieren. Het is een beetje eenzelfde experience als kruger, maar dit park is een stuk kleiner. En dichterbij pretoria (1 ½ uur rijden). We zijn vroeg (4 uur) opgestaan om daar naartoe te gaan, samen met Denise en Sanne die weer terug waren, en ook Liane en Frits waren mee, ietwat krap met z’n 5en in de auto. Hebben we neushoorns gezien (volgens mij de wijd / witte variant) en leeuwen. Dus nu heb ik de Leeuw, De neushoorn, De gnu (je weet wel die beesten die de vader van simba vermorzeld hebben) olifant en de hippo gezien. Volgens mij is dat dan de grote 5, maar ik kan me vergissen. Erg mooie omgeving. En het is ook een rondje, elke heuvel is gemaakt door de oude vulkaan, maar de vele jaren die erover heen gewaaid zijn, is alles helemaal afgevlakt, geen scherp gebergte hier. In de auto vertelde Frits ook dat hij een auto gekocht had. Een oranje kever, old school. En hij nodigde me uit om vanuit Zuid Afrika naar Europa te reizen. Een idee wat me heel erg aanstond. In 2 / 3 maanden door heel Afrika reizend terug naar huis. Voordelen van de kever was dat VW overal verkocht werd, de motor was 10 jr. oud, en goed te maken. Alleen moeten we nog even uitkijken of we tussen de oorlogen door kunnen reizen. Want het moet natuurlijk wel een beetje veilig zijn. Maar wat een super idee.

Dit omdat het idee van India in eerste instantie nu weer afgewezen is. De school is kennelijk niet helemaal op de zelfde hoogte als mij. Het is nu ineens ook niet meer mogelijk om 6 maanden stage te lopen, het kan alleen 3 of 10 maanden, als we volgens de regels werken. Dus goed als ik dan echt in Nederland moet stage lopen, wil ik wel die reis mee pikken. Dan ga ik in de zomer wel door.

Verder heb ik ook nog plannen gemaakt voor december. Om dan naar de Westkaap te gaan, en vanaf het noorden naar onder te rijden, samen met Agnes. Lijkt me toch ook erg fantastisch. En daarna zou ik dan door gaan met Elma, naar het noorden om daar de kerst te vieren. Heb alleen nog geen plannen voor oud / en nieuw. Maar ja dat komt vast nog wel. En anders oud en nieuw in pretoria.

inmiddels alweer week... 41

Beste alle bloglezers.

het is alweer een tijdje gelezen sinds ik de laatste post gemaakt heb.
maar goed ik had er eigenlijk ook niet zoveel tijd voor.

een aantal dingen die gebeurd zijn, ik ben in het kruger park geweest, heb geleerd dat rugby een gentlemens game gespeeld door hooligans is of was, of nee dat is voetbal.
rugby is een hooligans game gespeeld door gentlemen.
weer veel gewerkt in het ziekenhuis en verder ja niet heel veel meer.

eerst over het kruger park.


voor diegene die het niet weten is het krugerpark een wild park, met daarin 140 verschillende zoogdieren die je wel of niet tegen komt.

ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten. Maar het komt er op neer dat je veel geluk moet hebben. sommige mensen zien in een keer alles en andere zien in de 16 jaar dat ze er komen niet alles zien wat ze zouden willen.

Het is een lange asfalt weg, met wat aftakkingen hier en daar en ook wat onverharde wegen. het is op zich best leuk, ik vond het erg leuk om gezien te hebben. Maar ik had niet dezelfde high als Denise, die de hele tijd bewust was van het feit dat ze in het kruger was. Dit was iets wat ze normaal alleen op animal planet zag, en nu was ze er echt.
We hebben veel olifanten gezien.

en dat is niet zo gek, er zijn namelijk 5000 teveel van die beesten.
Ze hebben verschillende dingen geprobeerd, want ze hebben een capaciteit van 8000 olifanten en nu zijn er dus 13000. Ze hebben geprobeerd die beesten naar mozambique te verplaatsen, maar ze zijn zo slim, ze liepen gewoon weer terug. ook hebben ze geprobeerd om jonge olifanten in andere parken te plaatsen. Maar die gingen andere beesten uit baldadigheid aanvallen. Wat erg lullig is voor de neushoorns. sta je lekker een beetje te eten, komt er zo'n opgewonden olifant op je afgestormt. ze hebben dat probleem overigens opgelost door er een stoer alpha mannetje neer te zetten die de jongens tot rust maande.

verder hebben we van alles gezien, verschillende vogels, en wederom bokken. giraffen aapjes. en bomen, De baobap boom in het bijzonder.
check dit dan!
Dichtbij


Veraf



ik vond de weg er naar toe overigens ook prachtig. we zijn bij god's window geweest. een grote afgrond waarvan je bij mooi weer tot in mozambique kunt kijken. ook de blijderivier canyon was erg mooi.



Je hebt in Nederland helaas niet van die open wijde vergezichten. Toen we na de 3de dag uit het kruger park vertrokken, kwamen we in Sibasa, wat weer in Venda ligt, wat onderdeel is van limpopo.

Venda was verfrissend, door de omgeving en door de mensen waarbij we bleven.

De PABO Dames zouden hier achter blijven, en we hebben zelf ook nog een nachtje daar door gebracht. ik had zelf eerst de indruk dat het allemaal erg basic zou zijn.
Rural areas; wat zijn dat nu eigenlijk dacht ik. helemaal arm, maar wat is dat dan helemaal arm. het kwam neer op een best vrolijk volk. tenmisnte de mensen die ik gesproken heb. Het is de veiligste provincie en je kan er rustig je deur open laten en een stukje gaan wandelen, of op vakantie gaan als je wilt.

Vlak boven Sibasa hebben we overnacht in een huis wat een beetje sixties achtig aan deed. Agnes zei nog dat ze het raar vond om in een huis te zitten, waar ze de mensen nog niet van kende. En dat was ook wel raar, we bevonden ons in een prachtige omgeving in een huis waarvan de mensen nog aan het werk waren. Dus dat was even afwachten. zelf vond ik het super mooi om zulk vertrouwen te krijgen.
nog even kreeg ik het emotioneel wat moeilijk, omdat ik erg moe was, maar toen heb ik even gemediteerd met als uitzicht een berg met een theeplantage. ik werd nog bezocht door een heel zeldzame aap en uiteindelijk kwamen de harde werkers thuis.

De dames Fliss, floss werken bij een NGO die hulp bied aan mishandelde vrouwen en kinderen. zij waren expert op het gebied van verkrachting. en de verhalen die erbij kwamen. De situatie die je van de verhalen hoord is erg anders dan die van wat je ziet.

Het ergste verhaal was van een vrouw van wie de geslachtsdelen en de lippen afgesneden waren, verkracht door 3 mannen en toen achtergelaten voor dood. 24 uur later kwam er iemand die haar hielp en ze heeft het uiteindelijk overleefd.

Ook was er een kind van 8 die al vanaf haar / zijn 3e jaar aids had. Ook was er een foto van een man, Sanne vroeg mij wie die man was, dus toen had ik zoiets van, vraag 't dan. Maar dat deed ze niet, dus vroeg ik het zelf, want ik was ook wel benieuwd. Dat bleek een vriend te zijn, die aan AIDS gestorven was.

Gelukkig heb ik met mijn ervaringen tot nu toe nog niet erg veel aids slachtoffers gezien. Maar als je mensen ontmoet die dat wel mee gemaakt hebben komt het al weer wat dichter bij. 20 % van de mensen, 1 op de 5. Dat soort getallen, Idioot.

Maar je moet door, mensen zijn voor dat onderdeel van het leven volgens mij al best afgestompt, of misschien moet ik liever gewend zeggen. Het is zo raar, als ik op straat kijk en een meisje zie die er mooi uit ziet, schiet dat door je hoofd. Zou zij het hebben? terwijl je in Nederland daar nooit over na zou denken.

Het meisje of jongetje, wat op haar / zijn 3e aids had, had overigens weer een leven. bij bloed onderzoek was het niet meer terug te vinden, en ze was zelf erg verantwoordelijk bezig met antiviraale medicijnen. Een wonder, want ze kan gewoon oud worden hoorde ik later. Toen ze gevonden werd en je zette haar in de hoek met wat speelgoed, reageerde ze gewoon niet. Maar als je haar nu zag was het weer helemaal een kind.

Verhalen waar je even van moet slikken als westerse student. Maar realiteit.
op weg naar Pretoria reden we via Polakwane. de hoofdstad van Limpopo. Daar pikten we Koos op. het schoolhoofd wat een liesbreuk gehad had, en bij z'n zus ging uitzieken.

Met hem heb ik nog gesproken over deze verhalen.
Het is interessant, om een indruk te krijgen van de westerse mensen die hier werken. hun indrukken, wat hun beweegt om iets te doen. Vaak hoor je het "anders doet niemand het" toch wel doorklinken.

Ik was meer dan welkom om nog eens een weekje in Venda door te brengne, en het voelde ook goed om weg te gaan met het idee er nog eens naartoe te kunnen.

ook ben ik nog naar het voortrekker museum geweest.
dit is een plek bovenop een heuvel bij pretoria. geopend in 1928 als ik mij niet vergis, of ik vergis me het was later. anyway het is een ode aan de "trekkers". die de binnenlanden van ZA hebben ontdekt. De harde weg die ze gemaakt hebben. het is een blok bovenop een heuvel, wat je vanuit de stad kunt zien. Er is wel een sfeer van superioriteit in te proeven. elk jaar komen mensen nog bijeen om een bepaald iets te eren. op die dag schijnt er ook een ligt op een lege tome, een cenothaph zoals ze het noemen.

en dan de vorderingen in Weskoppies.
ze zijn erg tevreden met mij, z0 tevreden dat ik me af en toe wat opgelaten voel.
het begon met de regels, en nu zijn we met de gehele structuur bezig. er was een meeting met erg veel mensen, ook die er normaliter niet bij zouden zijn. en daar stond ik dan, begin maar, werd er gezegd. de afspraak waar ik mee begon was er een waarbij de structuur van de vergadering aangekaart werd.
ik stelde voor om notulen te maken en een gespreksleider aan te stellen, dit zou dan per keer rouleren.
hier was iedereen het mee eens. vervolgens putn voor punt de regels aangesproken, waarom zijn ze er en waar zijn ze voor nodig.
Het voelt alsof ik erg weinig doe. Het effect zie ik nog niet direct, maar mensen zijn er toch erg blij mee. Dat vind ik het rare eraan, zelf merk ik nog niet zo sterk wat ik gedaan heb. Alsof je het niet verdient al die lof ofzo.

Goed alles loopt verder op rolletjes. ik vind het allemaal nog steeds normaal, maar ik geniet nog elke dag. Ook dat is nieuw, maar, ik ben me bewust van het grote voorrecht wat ik heb om hier te zijn, en dat voelt erg rijk.

binnenkort meer,
als je trouwens hier http://picasaweb.google.nl/bspans/KrugerEnVoortrekker naartoe gaat, kan je nog 253 foto's van het kruger zien en een beetje voortrekker museum.



[VENDA]

Out of Africa

Nou dat was dan de 3e week. Een vruchtbare week waarin ik mezelf ook zinnig vond. Ik vind het toch erg prettig als je iets kan doen, want anders voel je je doelloos en dat is toch minder prettig, daarnaast zijn we ook eindelijk het echte afrika in geweest. En ben ik nog steeds in onderhandeling over mijn kamer.

Bij Weskoppies ging het deze week al bijna als gewoonlijk. De routine die in een week zit, zit er bij mij nu ook een beetje in. Er zijn ook al 2 mensen verliefd op mij geworden. Een meisje die dit kennelijk nogal snel doet bij nieuwe mensen, en een nieuwe jongen. Die mij indirect om mijn nummer vroeg. Natuurlijk heb ik aangegeven dat ik daar niet van gediend was, maar ik moest zeggen dat ik het toch erg apart vond. Ik kan niet zeggen dat ik zoiets eerder mee gemaakt heb.
Ook begint het al wat prettiger te lopen met de collega’s. Dr. M is iemand die van vissen houd, en zijn vrouw een horloge ter waarde van een quad bike gegeven had. Erg gezellig persoon. Ook de andere social workers heb ik een beetje leren kennen bij een brunch, ter ere van een promotie.

Onderweg naar huis ben ik toch wel vaak erg moe. Een dag van 7.15 tot 16.00 hakt er toch best wel in. Ook al is het niet altijd even extreem zwaar werk, psychisch  kan het wel eens zwaar zijn.
Ik heb ook foto’s gemaakt van mijn weg naar huis, zodat je een beetje een impressie hebt.











Dit is trouwens de echte plek waar ik werk “ward 2”.


Het hoogtepunt van de week wat Weskoppies betreft was wel het bezoek van het ministerie van onderwijs. De regio had besloten dat wanneer het gaat om gelijke rechten, ook de psychiatrische kinderen recht op school hebben. Nu moeten we daar een stuk over schrijven waarom dit nodig is. Zodat het zo snel mogelijk rond kan zijn.
Best apart want ik vond het nogal raar dat er geen school was. Ze hebben er al 10 jaar niet meer een gehad, en nu is er ineens geld voor sport, computers, leraren, noem maar op.
Bijna te mooi om waar te zijn, maar goed als het er komt, dan kan je al wat meer beginnen te hopen dan wanneer er helemaal geen enkel signaal is.

Ik heb ook een carpool maatje gevonden. Een vrouw die een erg Nederlandse kop heeft, al zeg ik het zelf. Ze is enorm, dat wel, maar ze is een goed aardig persoon. Onderweg hebben we gesproken over het verval van pretoria en hoe moeilijk het is om kinderen op te voeden. Ze heeft er zelf 5 gehad. Ze rijd rond in een volkswagen golf, type- oud, maar hij is nieuw gebouwd. Best apart om dat oude model weer te zien met alles erop en eraan, maar goed.

Mijn persoonlijke hoogtepunt is toch wel het gaim reserve waar we geweest zijn. Samen met een vriendin van Agnes, Collette, en Elma, die weer een vriendin van Colette is. Deze twee schatten van vrouwen waren erg leuk om eens mee te kamperen. Het park waar we waren, waren geen big 5 (neushoorn, olifant, leeuw, giraffe, vergeten) dus niemand die ons op zou eten. Behalve wat bavianen en bokken. We hebben erg genoten van de rust, alles op het vuur gemaakt en gezellige avonden gepraat over van alles.
Ik heb ook een optie om met Elma naar een stukje magisch afrika te gaan, wanneer het kerst is.

Het was gewoonweg heerlijk om er te zijn, ook hebben we rondgelopen met vrijwillige park rangers. Deze man en vrouw wisten alles van de natuur en de dieren en de omgeving. Het is schijnbaar erg bijzonder dat ze ons meenamen, gratis, op 2 wandelingen. Het is fantastisch om de hele vallei te zien met alle dieren, en het groen en de verschillende planten etc. etc.
Ik werd er weer aan herrinnerd dat ik aan de andere kant van de wereld ben.
Gewoonweg geweldig.

Nu nog heerlijk thuis even gezwommen, deze dingen getypt en ben ik een papaya aan het eten voordat ik dit doorstuur.

Hoop snel weer iets van jullie te horen.

Groetjes

Sepalanga Bobotsie.
Bjarni.


PS:foto's zie http://picasaweb.google.nl/bspans/OpWegNaarHuisReservaat

De zondag van week 37

Beste lezers en lezeressen, ik leef nog steeds en het gaat prima.
Mijn eerste week bij Weskoppies is achter de rug. Ik heb een volledige ervaring mee gemaakt en weet nu wat het is om te werken binnen de Zuid Afrikaanse psychiatrie.
een aantal dingen die steeds weer terugkomen zijn de financiën, mocht je in nederland geen geld hebben, hier is het armetierig. Natuurlijk is het een 3e wereld land, maar ja, het is altijd maar een woord. 3e wereld.


Als je in Nederland zit weet je niet echt precies wat dat betekend.
Goed het komt neer op weinig en vrij slecht eten. Hoe komt dat? omdat er geen geld is. Geen tot weinig faciliteiten. Een zwembad wat volgestort is met puin. zwemt niet echt lekker. En verder is er ook gewoon weinig geld om de rest te onderhouden.
Er komt van alles op je af, ik ben aanwezig geweest bij verschillende "ward rounds". dit zijn een soort van patiënt besprekingen. Al dan niet met de ouders. Ook de Out-patient ward, was erg interessant. Dit is de ambulante afdeling van het ziekenhuis waar mensen naartoe kunnen die uit het ziekenhuis zijn ontslagen.
Het was een in en uitloop van een aantal patiënten. Wat mij opviel was dat ik tot nu toe meer Blanke dan zwarte patiënten gezien heb. Waarom dit is, weet ik tot op heden nog niet. ik heb het dan wel specifiek over de jeugd afdeling.

Dit is mijn kantoor by the way.


en dit is mijn uitzicht.


ik kan moeilijk foto's maken, iig niet van cliënten (privacy ofcourse) maar er zijn ook mensen van de kerk waar tom cruise ook toe behoord, die het erg moeilijk maken voor psychiatrische instellingen als Weskoppies, aangezien zij geloven dat wat wij doen nazistisch praktijken zijn etc. etc.


afgezien van de beperkte financiën, is er ook een voor mij, algehele continue chaos. Ik denk dat dit ook wel te maken heeft met mijn nog frisse blik, ik weet nog niet precies waar alles voor nodig is, waarom alles gaat zoals het gaat. Maar een dag is vaak toch wat chaotisch. en druk. Ik heb een eigen kantoor, waar ik af en toe wat werk verricht. Maar mijn meeste tijd heb ik toch aan de "ward rounds" besteed. Verder wordt ook het personeel dingen bijgebracht door een korte lecture over bijvoorbeeld de bipolaire stoornis. Wat wel opvalt is dat er toch wel vrij direct gewerkt wordt. Zo werd er gesproken over de problemen met de regels.
Er zijn regels over niet roken, die niet altijd zo goed na geleefd worden, ook een regel over hoe je eruit ziet. "netjes, ja wat is dat". toen hier een paar keer over gesproken was met het team, stelde de Psychiater voor om een meeting met het team en de patiënten te houden. Professor Debbie, deed dit door iedereen op te bellen, en het gebeurde. Er was een korte meeting, waar vooral geprotesteerd werd tegen roken en tegen het piercen. De patiënten die het interessant vinden, duwen gewoon een piercing door hun lip heen. Dit werd niet zo gewaardeerd, dus was er een discussie.
Deze bespreking liep verder niet helemaal uit op duidelijkheid. Maar er is in ieder geval over gesproken.

Verder ben ik ook aanwezig geweest bij een feestje, een zogeheten spit braai.

Er werd een varken en een schaap aan een spit geregen en er was ter ere van verschillende jarige mensen een feest.


Ik kreeg hier een uitnodiging voor van Collete, de huisgenote van Agnes, die weer mijn contact persoon is.

Ik vond het best grappig om te zien, maar simpel contact maken, gaat toch makkelijker bij zwarte mensen dan bij blanken.


goed ik heb een indruk gekregen en dat was interessant. Het waren "the salt of the earth" people zoals collete het uitdrukte.


Verder is de groep "dutchy's" ook nog naar de dierentuin geweest.


Het was leuk, maar ja ook erg warm dus hebben we vrij snel weer het zwembad op gezocht.
Een dierentuin is een dierentuin. Dus ja je ziet dieren en andere mensen die naar dieren kijken. Wel nog een leuke panorama foto gemaakt.


Volgend weekend zullen we kamperen volgens mij bij een van de grootste kloven van Afrika. nummer 5 van de wereld.

Verder ben ik benieuwd wat de volgende week zal brengen. Ik heb weer een heel schema gekregen wat ik zal volgen.

De normaliteit begint weer in te dalen. De cultureshock wordt alleen nog beleefd als extreme vermoeidheid, waar je wel of geen aandacht aan kunt schenken.

Zuid-Afrika en Culture Shock.

Gisteren heb ik les gekregen in Culture shock.
Ik had al vaker van het begrip gehoord, maar vroeg me nu eigenlijk af wat dit nu precies betekende.

Het klonk als dat je steil achterover sloeg van het feit dat er een andere cultuur is waar je in leeft.

Maar dat voelde bij mij niet zo. Ik vond het eigenlijk allemaal niet zo extreem veel van elkaar verschillen, ja het is een stuk droger, ja het is hier wat gevaarlijker, ja er zijn andere mensen, andere talen, etc. etc.

Maar gisteren hebben we van Agnes Huiskamp (ons contact punt met de rest van Zuid Afrika) les gekregen over onder andere de cultuur en de shock die erbij hoort.

Symptomen zijn. in Fase

Simpele dingen niet meer kunnen doen.

- Check, ik stond laatst bij de kassa en vroeg me af, meot ik het nu uit mijn mandje halen of moet jij dat doen, of is het nu juist raar dat ik dat denk dat jij dat moet doen, is dit een kolonialistische manier van denken of moet ik er niet zo over nadenken, met als gevolg dat we het alle 2 een beetje deden.

continu geconfronteerd worden met nieuwe manieren van denken, dingen doen, je gezonde verstand kan je eigenlijk wel uit het raam gooien.

- Check, gezonde verstand, gezond versmand. Dingen die je in Nederland zonder erbij na te denken doet, die normaal zijn, zijn hier niet normaal, of wel. Dat weet je dus niet. het punt is dat je over straat loopt met een grote tas en eigenlijk niet weet of dit je nu een makkelijker doelwit maakt. Of dat die ene zwarte meneer die daar naar je toe komt lopen je boodschappen of misschien meer wil stelen. Uiteindelijk kregen we steeds te horen dat niet iedereen een dief is. Maar je moet wel op passen, dat vergt gezond verstand. En dat heb ik nu juist uit het raam gegooid.

Deze dis-orientatie kan zware stress veroorzaken en dit is een cultuurschok.

-Check ok dus dat is dan waar ik last van had ik zat eerste in de euphorische fase, misschien nog steeds wel. Waarin je niet zozeer de verschillen ziet. Dit wordt ook wel de toeristische fase genoemd. Maar de volgende stap, waar ik nog wel enigzins huiverig voor ben is de irietatie en viandigheid in onze Nederlandse enclave.

We zitten hier met 6 Nederlanders en vooralsnog gaat het goed, het zijn ook prima lui ben ik wel achter gekomen.
Uiteindelijk is het iets waar je doorheen gaat en momenteel ben ik nog heerlijk aan het genieten. Gisteren ook heerlijk gegeten, mensen zijn ongeveer 4 uur in de keuken geweest.


Het was eten bij Agnes, echte Afrikaans Boere kost.
En de cheffin was Linda, ik sprak met haar wat over het christendom, zij vertelde dat de Nederlanders ook teveel geld hadden om te geloven, dan heb je hem niet nodig als je op elkaar kunt bouwen. Dat klopt, maar het was toch wel interessant om een leuk gesprek te voeren met iemand die vrij diep gelovig over kwam. Voor het eten hield iedereen de handen vast, we hebben God bedankt dat hij weer de spijsen geregeld had en zijn toen begonnen aan Pap (eten wat gemaakt wordt van Mais meel) met Rijs, (is natuurlijk Rijst, maarja ok) schapenek en oxtail. De ossenstaart was 3 uur in de oven geweest, erg vettig die buiten kant. ik snapte ook ineens waarom de familie toch wel grote leden had. De schapenek was eigenlijk toch wel mijn favoriet, als toe nog een melk taart en een soort deeg wat lijkt op de IJslandse varkensooren, ruikt naar oliebollen, smaakt naar oliebollen volgezogen met suikerwater. Erg lekker, maar ook erg .... Voedzaam.

Na leuke gesprekken met de hele familie gehad te hebben zijn we huiswaarts gekeerd. Daar waren de mensen in de Lodge nog aan het na tafelen. Het leuke van zo'n lodge is dat er een vrij open gevoel is, en je maakt vrij makkelijk contact. en er komen ook steeds weer nieuwe mensen bij. Uiteindelijk kwam er zelfs nog wat Ganja op tafel en met een wiskey en een nachtelijke duik heb ik het voor gezien gehouden.

op zich is het hier best prima de temperatuur is echt goed omhoog gescshoten vandaag en een beetje zwemmen begint er nu ook bij te komen.

that's about it for now. more to come.

de eerste dagen

Goed na een lange reis in het vliegtuig, 10 uur vanaf Heathrow, aangekomen op Jo'burg. ik werd daar opgehaald door de broer van Agnes ( is contact persoon in ZA).

hij had een mooie landrover, en vertelde me dat hij een jager was. Afgelopen weekend was hij in Zimbabwe geweest om met pijl en boog de soorten wat uit te dunnen. Alleen stond de wind verkeerd en was het moeilijk om iets te schieten.

wat me opviel was de droogte. het was in de auto best warm, maar zweten deed je niet. Het heeft hier al een lange tijd niet meer geregend en alles is gort droog, zeker ook de lucht. De temperatuur is wel aangenaam, lekker zo rond de 20 graden. Onderweg ook nog wat foto's gemaakt van de skyline van Pretoria. Het is echt een enorme stad vergeleken met nederlandse begrippen. Ook een ding wat je veel ziet zijn hekken, tralies, electrische bedrading op de tralies en hekken. we kwamen binnen in een wat duurdere wijk waar dit natuurlijk helemaal opvalt. ook zijn er veel bordjes met "armed response". Dat je het maar weet :S

aangekomen in sunnyside bij agnes hebben we eerst een bakje koffie gedronken. Agnes een grote imposante vrouw waar ik in het begin al merkte dat het in Zuid afrika wat anders gaat. Wat gereserveerder. Toch nog een beetje een gesprek gehad en uiteindelijk na even thuis gebeld te hebben op zoek gegaan naar mijn lodge.

Toen we daar binnen kwamen, ook weer een groot hek met stroomdraden en codes om binnen te komen, ontmoette ik cliff. hij regeld de zaken hier. hij liet bij mij een relaxed EEj Swa, indruk na. na wat gelach en vaag gepraat over de prijs liet hij me de boel zien.

Ik slaap in een ander aparte ment, nu samen met oskar. op een kamer. Nederlandse jongen die hier een IT stage loopt. Ook zijn er nog 2 spontane meiden uit Limburg PABO'ers die toevallig ook op de Brusselsestraat op school zitten. ook zijn er nog 2 andere it jongens uit A'dam. een hele nederlandse community dus.

's avonds zijn we nog even naar Hatfield geweest, waar we lekker een piza'tje gepakt hebben.