het is alweer een tijdje gelezen sinds ik de laatste post gemaakt heb.
maar goed ik had er eigenlijk ook niet zoveel tijd voor.
een aantal dingen die gebeurd zijn, ik ben in het kruger park geweest, heb geleerd dat rugby een gentlemens game gespeeld door hooligans is of was, of nee dat is voetbal.
rugby is een hooligans game gespeeld door gentlemen.
weer veel gewerkt in het ziekenhuis en verder ja niet heel veel meer.
eerst over het kruger park.
voor diegene die het niet weten is het krugerpark een wild park, met daarin 140 verschillende zoogdieren die je wel of niet tegen komt.
ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten. Maar het komt er op neer dat je veel geluk moet hebben. sommige mensen zien in een keer alles en andere zien in de 16 jaar dat ze er komen niet alles zien wat ze zouden willen.
Het is een lange asfalt weg, met wat aftakkingen hier en daar en ook wat onverharde wegen. het is op zich best leuk, ik vond het erg leuk om gezien te hebben. Maar ik had niet dezelfde high als Denise, die de hele tijd bewust was van het feit dat ze in het kruger was. Dit was iets wat ze normaal alleen op animal planet zag, en nu was ze er echt.
We hebben veel olifanten gezien.
en dat is niet zo gek, er zijn namelijk 5000 teveel van die beesten.
Ze hebben verschillende dingen geprobeerd, want ze hebben een capaciteit van 8000 olifanten en nu zijn er dus 13000. Ze hebben geprobeerd die beesten naar mozambique te verplaatsen, maar ze zijn zo slim, ze liepen gewoon weer terug. ook hebben ze geprobeerd om jonge olifanten in andere parken te plaatsen. Maar die gingen andere beesten uit baldadigheid aanvallen. Wat erg lullig is voor de neushoorns. sta je lekker een beetje te eten, komt er zo'n opgewonden olifant op je afgestormt. ze hebben dat probleem overigens opgelost door er een stoer alpha mannetje neer te zetten die de jongens tot rust maande.
verder hebben we van alles gezien, verschillende vogels, en wederom bokken. giraffen aapjes. en bomen, De baobap boom in het bijzonder.
check dit dan!
Dichtbij
Veraf
ik vond de weg er naar toe overigens ook prachtig. we zijn bij god's window geweest. een grote afgrond waarvan je bij mooi weer tot in mozambique kunt kijken. ook de blijderivier canyon was erg mooi.
Je hebt in Nederland helaas niet van die open wijde vergezichten. Toen we na de 3de dag uit het kruger park vertrokken, kwamen we in Sibasa, wat weer in Venda ligt, wat onderdeel is van limpopo.
Venda was verfrissend, door de omgeving en door de mensen waarbij we bleven.
De PABO Dames zouden hier achter blijven, en we hebben zelf ook nog een nachtje daar door gebracht. ik had zelf eerst de indruk dat het allemaal erg basic zou zijn.
Rural areas; wat zijn dat nu eigenlijk dacht ik. helemaal arm, maar wat is dat dan helemaal arm. het kwam neer op een best vrolijk volk. tenmisnte de mensen die ik gesproken heb. Het is de veiligste provincie en je kan er rustig je deur open laten en een stukje gaan wandelen, of op vakantie gaan als je wilt.
Vlak boven Sibasa hebben we overnacht in een huis wat een beetje sixties achtig aan deed. Agnes zei nog dat ze het raar vond om in een huis te zitten, waar ze de mensen nog niet van kende. En dat was ook wel raar, we bevonden ons in een prachtige omgeving in een huis waarvan de mensen nog aan het werk waren. Dus dat was even afwachten. zelf vond ik het super mooi om zulk vertrouwen te krijgen.
nog even kreeg ik het emotioneel wat moeilijk, omdat ik erg moe was, maar toen heb ik even gemediteerd met als uitzicht een berg met een theeplantage. ik werd nog bezocht door een heel zeldzame aap en uiteindelijk kwamen de harde werkers thuis.
De dames Fliss, floss werken bij een NGO die hulp bied aan mishandelde vrouwen en kinderen. zij waren expert op het gebied van verkrachting. en de verhalen die erbij kwamen. De situatie die je van de verhalen hoord is erg anders dan die van wat je ziet.
Het ergste verhaal was van een vrouw van wie de geslachtsdelen en de lippen afgesneden waren, verkracht door 3 mannen en toen achtergelaten voor dood. 24 uur later kwam er iemand die haar hielp en ze heeft het uiteindelijk overleefd.
Ook was er een kind van 8 die al vanaf haar / zijn 3e jaar aids had. Ook was er een foto van een man, Sanne vroeg mij wie die man was, dus toen had ik zoiets van, vraag 't dan. Maar dat deed ze niet, dus vroeg ik het zelf, want ik was ook wel benieuwd. Dat bleek een vriend te zijn, die aan AIDS gestorven was.
Gelukkig heb ik met mijn ervaringen tot nu toe nog niet erg veel aids slachtoffers gezien. Maar als je mensen ontmoet die dat wel mee gemaakt hebben komt het al weer wat dichter bij. 20 % van de mensen, 1 op de 5. Dat soort getallen, Idioot.
Maar je moet door, mensen zijn voor dat onderdeel van het leven volgens mij al best afgestompt, of misschien moet ik liever gewend zeggen. Het is zo raar, als ik op straat kijk en een meisje zie die er mooi uit ziet, schiet dat door je hoofd. Zou zij het hebben? terwijl je in Nederland daar nooit over na zou denken.
Het meisje of jongetje, wat op haar / zijn 3e aids had, had overigens weer een leven. bij bloed onderzoek was het niet meer terug te vinden, en ze was zelf erg verantwoordelijk bezig met antiviraale medicijnen. Een wonder, want ze kan gewoon oud worden hoorde ik later. Toen ze gevonden werd en je zette haar in de hoek met wat speelgoed, reageerde ze gewoon niet. Maar als je haar nu zag was het weer helemaal een kind.
Verhalen waar je even van moet slikken als westerse student. Maar realiteit.
op weg naar Pretoria reden we via Polakwane. de hoofdstad van Limpopo. Daar pikten we Koos op. het schoolhoofd wat een liesbreuk gehad had, en bij z'n zus ging uitzieken.
Met hem heb ik nog gesproken over deze verhalen.
Het is interessant, om een indruk te krijgen van de westerse mensen die hier werken. hun indrukken, wat hun beweegt om iets te doen. Vaak hoor je het "anders doet niemand het" toch wel doorklinken.
Ik was meer dan welkom om nog eens een weekje in Venda door te brengne, en het voelde ook goed om weg te gaan met het idee er nog eens naartoe te kunnen.
ook ben ik nog naar het voortrekker museum geweest.
dit is een plek bovenop een heuvel bij pretoria. geopend in 1928 als ik mij niet vergis, of ik vergis me het was later. anyway het is een ode aan de "trekkers". die de binnenlanden van ZA hebben ontdekt. De harde weg die ze gemaakt hebben. het is een blok bovenop een heuvel, wat je vanuit de stad kunt zien. Er is wel een sfeer van superioriteit in te proeven. elk jaar komen mensen nog bijeen om een bepaald iets te eren. op die dag schijnt er ook een ligt op een lege tome, een cenothaph zoals ze het noemen.
en dan de vorderingen in Weskoppies.
ze zijn erg tevreden met mij, z0 tevreden dat ik me af en toe wat opgelaten voel.
het begon met de regels, en nu zijn we met de gehele structuur bezig. er was een meeting met erg veel mensen, ook die er normaliter niet bij zouden zijn. en daar stond ik dan, begin maar, werd er gezegd. de afspraak waar ik mee begon was er een waarbij de structuur van de vergadering aangekaart werd.
ik stelde voor om notulen te maken en een gespreksleider aan te stellen, dit zou dan per keer rouleren.
hier was iedereen het mee eens. vervolgens putn voor punt de regels aangesproken, waarom zijn ze er en waar zijn ze voor nodig.
Het voelt alsof ik erg weinig doe. Het effect zie ik nog niet direct, maar mensen zijn er toch erg blij mee. Dat vind ik het rare eraan, zelf merk ik nog niet zo sterk wat ik gedaan heb. Alsof je het niet verdient al die lof ofzo.
Goed alles loopt verder op rolletjes. ik vind het allemaal nog steeds normaal, maar ik geniet nog elke dag. Ook dat is nieuw, maar, ik ben me bewust van het grote voorrecht wat ik heb om hier te zijn, en dat voelt erg rijk.
binnenkort meer,
als je trouwens hier http://picasaweb.google.nl/bspans/KrugerEnVoortrekker naartoe gaat, kan je nog 253 foto's van het kruger zien en een beetje voortrekker museum.
[VENDA]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten