Out of Africa

Nou dat was dan de 3e week. Een vruchtbare week waarin ik mezelf ook zinnig vond. Ik vind het toch erg prettig als je iets kan doen, want anders voel je je doelloos en dat is toch minder prettig, daarnaast zijn we ook eindelijk het echte afrika in geweest. En ben ik nog steeds in onderhandeling over mijn kamer.

Bij Weskoppies ging het deze week al bijna als gewoonlijk. De routine die in een week zit, zit er bij mij nu ook een beetje in. Er zijn ook al 2 mensen verliefd op mij geworden. Een meisje die dit kennelijk nogal snel doet bij nieuwe mensen, en een nieuwe jongen. Die mij indirect om mijn nummer vroeg. Natuurlijk heb ik aangegeven dat ik daar niet van gediend was, maar ik moest zeggen dat ik het toch erg apart vond. Ik kan niet zeggen dat ik zoiets eerder mee gemaakt heb.
Ook begint het al wat prettiger te lopen met de collega’s. Dr. M is iemand die van vissen houd, en zijn vrouw een horloge ter waarde van een quad bike gegeven had. Erg gezellig persoon. Ook de andere social workers heb ik een beetje leren kennen bij een brunch, ter ere van een promotie.

Onderweg naar huis ben ik toch wel vaak erg moe. Een dag van 7.15 tot 16.00 hakt er toch best wel in. Ook al is het niet altijd even extreem zwaar werk, psychisch  kan het wel eens zwaar zijn.
Ik heb ook foto’s gemaakt van mijn weg naar huis, zodat je een beetje een impressie hebt.











Dit is trouwens de echte plek waar ik werk “ward 2”.


Het hoogtepunt van de week wat Weskoppies betreft was wel het bezoek van het ministerie van onderwijs. De regio had besloten dat wanneer het gaat om gelijke rechten, ook de psychiatrische kinderen recht op school hebben. Nu moeten we daar een stuk over schrijven waarom dit nodig is. Zodat het zo snel mogelijk rond kan zijn.
Best apart want ik vond het nogal raar dat er geen school was. Ze hebben er al 10 jaar niet meer een gehad, en nu is er ineens geld voor sport, computers, leraren, noem maar op.
Bijna te mooi om waar te zijn, maar goed als het er komt, dan kan je al wat meer beginnen te hopen dan wanneer er helemaal geen enkel signaal is.

Ik heb ook een carpool maatje gevonden. Een vrouw die een erg Nederlandse kop heeft, al zeg ik het zelf. Ze is enorm, dat wel, maar ze is een goed aardig persoon. Onderweg hebben we gesproken over het verval van pretoria en hoe moeilijk het is om kinderen op te voeden. Ze heeft er zelf 5 gehad. Ze rijd rond in een volkswagen golf, type- oud, maar hij is nieuw gebouwd. Best apart om dat oude model weer te zien met alles erop en eraan, maar goed.

Mijn persoonlijke hoogtepunt is toch wel het gaim reserve waar we geweest zijn. Samen met een vriendin van Agnes, Collette, en Elma, die weer een vriendin van Colette is. Deze twee schatten van vrouwen waren erg leuk om eens mee te kamperen. Het park waar we waren, waren geen big 5 (neushoorn, olifant, leeuw, giraffe, vergeten) dus niemand die ons op zou eten. Behalve wat bavianen en bokken. We hebben erg genoten van de rust, alles op het vuur gemaakt en gezellige avonden gepraat over van alles.
Ik heb ook een optie om met Elma naar een stukje magisch afrika te gaan, wanneer het kerst is.

Het was gewoonweg heerlijk om er te zijn, ook hebben we rondgelopen met vrijwillige park rangers. Deze man en vrouw wisten alles van de natuur en de dieren en de omgeving. Het is schijnbaar erg bijzonder dat ze ons meenamen, gratis, op 2 wandelingen. Het is fantastisch om de hele vallei te zien met alle dieren, en het groen en de verschillende planten etc. etc.
Ik werd er weer aan herrinnerd dat ik aan de andere kant van de wereld ben.
Gewoonweg geweldig.

Nu nog heerlijk thuis even gezwommen, deze dingen getypt en ben ik een papaya aan het eten voordat ik dit doorstuur.

Hoop snel weer iets van jullie te horen.

Groetjes

Sepalanga Bobotsie.
Bjarni.


PS:foto's zie http://picasaweb.google.nl/bspans/OpWegNaarHuisReservaat

De zondag van week 37

Beste lezers en lezeressen, ik leef nog steeds en het gaat prima.
Mijn eerste week bij Weskoppies is achter de rug. Ik heb een volledige ervaring mee gemaakt en weet nu wat het is om te werken binnen de Zuid Afrikaanse psychiatrie.
een aantal dingen die steeds weer terugkomen zijn de financiën, mocht je in nederland geen geld hebben, hier is het armetierig. Natuurlijk is het een 3e wereld land, maar ja, het is altijd maar een woord. 3e wereld.


Als je in Nederland zit weet je niet echt precies wat dat betekend.
Goed het komt neer op weinig en vrij slecht eten. Hoe komt dat? omdat er geen geld is. Geen tot weinig faciliteiten. Een zwembad wat volgestort is met puin. zwemt niet echt lekker. En verder is er ook gewoon weinig geld om de rest te onderhouden.
Er komt van alles op je af, ik ben aanwezig geweest bij verschillende "ward rounds". dit zijn een soort van patiënt besprekingen. Al dan niet met de ouders. Ook de Out-patient ward, was erg interessant. Dit is de ambulante afdeling van het ziekenhuis waar mensen naartoe kunnen die uit het ziekenhuis zijn ontslagen.
Het was een in en uitloop van een aantal patiënten. Wat mij opviel was dat ik tot nu toe meer Blanke dan zwarte patiënten gezien heb. Waarom dit is, weet ik tot op heden nog niet. ik heb het dan wel specifiek over de jeugd afdeling.

Dit is mijn kantoor by the way.


en dit is mijn uitzicht.


ik kan moeilijk foto's maken, iig niet van cliënten (privacy ofcourse) maar er zijn ook mensen van de kerk waar tom cruise ook toe behoord, die het erg moeilijk maken voor psychiatrische instellingen als Weskoppies, aangezien zij geloven dat wat wij doen nazistisch praktijken zijn etc. etc.


afgezien van de beperkte financiën, is er ook een voor mij, algehele continue chaos. Ik denk dat dit ook wel te maken heeft met mijn nog frisse blik, ik weet nog niet precies waar alles voor nodig is, waarom alles gaat zoals het gaat. Maar een dag is vaak toch wat chaotisch. en druk. Ik heb een eigen kantoor, waar ik af en toe wat werk verricht. Maar mijn meeste tijd heb ik toch aan de "ward rounds" besteed. Verder wordt ook het personeel dingen bijgebracht door een korte lecture over bijvoorbeeld de bipolaire stoornis. Wat wel opvalt is dat er toch wel vrij direct gewerkt wordt. Zo werd er gesproken over de problemen met de regels.
Er zijn regels over niet roken, die niet altijd zo goed na geleefd worden, ook een regel over hoe je eruit ziet. "netjes, ja wat is dat". toen hier een paar keer over gesproken was met het team, stelde de Psychiater voor om een meeting met het team en de patiënten te houden. Professor Debbie, deed dit door iedereen op te bellen, en het gebeurde. Er was een korte meeting, waar vooral geprotesteerd werd tegen roken en tegen het piercen. De patiënten die het interessant vinden, duwen gewoon een piercing door hun lip heen. Dit werd niet zo gewaardeerd, dus was er een discussie.
Deze bespreking liep verder niet helemaal uit op duidelijkheid. Maar er is in ieder geval over gesproken.

Verder ben ik ook aanwezig geweest bij een feestje, een zogeheten spit braai.

Er werd een varken en een schaap aan een spit geregen en er was ter ere van verschillende jarige mensen een feest.


Ik kreeg hier een uitnodiging voor van Collete, de huisgenote van Agnes, die weer mijn contact persoon is.

Ik vond het best grappig om te zien, maar simpel contact maken, gaat toch makkelijker bij zwarte mensen dan bij blanken.


goed ik heb een indruk gekregen en dat was interessant. Het waren "the salt of the earth" people zoals collete het uitdrukte.


Verder is de groep "dutchy's" ook nog naar de dierentuin geweest.


Het was leuk, maar ja ook erg warm dus hebben we vrij snel weer het zwembad op gezocht.
Een dierentuin is een dierentuin. Dus ja je ziet dieren en andere mensen die naar dieren kijken. Wel nog een leuke panorama foto gemaakt.


Volgend weekend zullen we kamperen volgens mij bij een van de grootste kloven van Afrika. nummer 5 van de wereld.

Verder ben ik benieuwd wat de volgende week zal brengen. Ik heb weer een heel schema gekregen wat ik zal volgen.

De normaliteit begint weer in te dalen. De cultureshock wordt alleen nog beleefd als extreme vermoeidheid, waar je wel of geen aandacht aan kunt schenken.

Zuid-Afrika en Culture Shock.

Gisteren heb ik les gekregen in Culture shock.
Ik had al vaker van het begrip gehoord, maar vroeg me nu eigenlijk af wat dit nu precies betekende.

Het klonk als dat je steil achterover sloeg van het feit dat er een andere cultuur is waar je in leeft.

Maar dat voelde bij mij niet zo. Ik vond het eigenlijk allemaal niet zo extreem veel van elkaar verschillen, ja het is een stuk droger, ja het is hier wat gevaarlijker, ja er zijn andere mensen, andere talen, etc. etc.

Maar gisteren hebben we van Agnes Huiskamp (ons contact punt met de rest van Zuid Afrika) les gekregen over onder andere de cultuur en de shock die erbij hoort.

Symptomen zijn. in Fase

Simpele dingen niet meer kunnen doen.

- Check, ik stond laatst bij de kassa en vroeg me af, meot ik het nu uit mijn mandje halen of moet jij dat doen, of is het nu juist raar dat ik dat denk dat jij dat moet doen, is dit een kolonialistische manier van denken of moet ik er niet zo over nadenken, met als gevolg dat we het alle 2 een beetje deden.

continu geconfronteerd worden met nieuwe manieren van denken, dingen doen, je gezonde verstand kan je eigenlijk wel uit het raam gooien.

- Check, gezonde verstand, gezond versmand. Dingen die je in Nederland zonder erbij na te denken doet, die normaal zijn, zijn hier niet normaal, of wel. Dat weet je dus niet. het punt is dat je over straat loopt met een grote tas en eigenlijk niet weet of dit je nu een makkelijker doelwit maakt. Of dat die ene zwarte meneer die daar naar je toe komt lopen je boodschappen of misschien meer wil stelen. Uiteindelijk kregen we steeds te horen dat niet iedereen een dief is. Maar je moet wel op passen, dat vergt gezond verstand. En dat heb ik nu juist uit het raam gegooid.

Deze dis-orientatie kan zware stress veroorzaken en dit is een cultuurschok.

-Check ok dus dat is dan waar ik last van had ik zat eerste in de euphorische fase, misschien nog steeds wel. Waarin je niet zozeer de verschillen ziet. Dit wordt ook wel de toeristische fase genoemd. Maar de volgende stap, waar ik nog wel enigzins huiverig voor ben is de irietatie en viandigheid in onze Nederlandse enclave.

We zitten hier met 6 Nederlanders en vooralsnog gaat het goed, het zijn ook prima lui ben ik wel achter gekomen.
Uiteindelijk is het iets waar je doorheen gaat en momenteel ben ik nog heerlijk aan het genieten. Gisteren ook heerlijk gegeten, mensen zijn ongeveer 4 uur in de keuken geweest.


Het was eten bij Agnes, echte Afrikaans Boere kost.
En de cheffin was Linda, ik sprak met haar wat over het christendom, zij vertelde dat de Nederlanders ook teveel geld hadden om te geloven, dan heb je hem niet nodig als je op elkaar kunt bouwen. Dat klopt, maar het was toch wel interessant om een leuk gesprek te voeren met iemand die vrij diep gelovig over kwam. Voor het eten hield iedereen de handen vast, we hebben God bedankt dat hij weer de spijsen geregeld had en zijn toen begonnen aan Pap (eten wat gemaakt wordt van Mais meel) met Rijs, (is natuurlijk Rijst, maarja ok) schapenek en oxtail. De ossenstaart was 3 uur in de oven geweest, erg vettig die buiten kant. ik snapte ook ineens waarom de familie toch wel grote leden had. De schapenek was eigenlijk toch wel mijn favoriet, als toe nog een melk taart en een soort deeg wat lijkt op de IJslandse varkensooren, ruikt naar oliebollen, smaakt naar oliebollen volgezogen met suikerwater. Erg lekker, maar ook erg .... Voedzaam.

Na leuke gesprekken met de hele familie gehad te hebben zijn we huiswaarts gekeerd. Daar waren de mensen in de Lodge nog aan het na tafelen. Het leuke van zo'n lodge is dat er een vrij open gevoel is, en je maakt vrij makkelijk contact. en er komen ook steeds weer nieuwe mensen bij. Uiteindelijk kwam er zelfs nog wat Ganja op tafel en met een wiskey en een nachtelijke duik heb ik het voor gezien gehouden.

op zich is het hier best prima de temperatuur is echt goed omhoog gescshoten vandaag en een beetje zwemmen begint er nu ook bij te komen.

that's about it for now. more to come.