Een weekje visa updaten

Dag 1,
De eerste dag begon vrij vroeg, de bus ging om 7.15 uur weg.


In de bus was er een engels man die te horen krijg dat hij bij de grens zou blijven plakken. Het was namelij kzo dat je van tevoren je visa gehaald moest hebben, om vervolgens naar de grens te gaan. Het zou ongeveer 30 min duren en daar kon de bus niet op wachten. Ik had ook geen visum (wat een verassing), ik ging er van uit dat je die bij de grens kon krijgen.
Maar goed helaas. Dan zien we wel hoe we er komen.
Na een vrij lange reis door het niet onaardig ogende landschap van zuid afrika, kwamen we bij de grenspost aan. Ik moest mezelf eerst laten checken bij de ene kant en doorlopen naar de andere kant. Mozambique in. dus ja dat had ik zelf niet helemaal door, dus vroeg ik aan de bus chauffeur, hoe gaat we nu verder. Hij begon mij te melden dat ik veel te laat was en dat ik op moest schieten doorlopen naar de adnere kant. Maar ja nee eigenlijk kon ik ook wel gaan zitten, ik zou een lift van hem krijgen. We moesten alleen nog even op de hostess wachten. Dikke prima, ik had nog steeds last van mijn enkel en met duiken in het voouitzicht wilde ik niet teveel mijn pootje belasten. Uiteindelijk ging de chauffeur weg. Kwam weer terug en zei dat ik rustig naar de andere kant kon lopen. Immers vrouwen zijn soms moeilijk. Snap jij het nog? Ik niet meer, kwam er dus op neer dat ik wel ging lopen. Is niet zo verschrikkelijk, zolang ik mijn visum maar krijg. Ik wist ook niet of ik nu wel of niet mee zou kunnen. En om de druk op te hogen was alles en iedereen ineens portugees aan het praten. En de borden waren dat natuurlijk ook, portugees. Anyway. Ik kreeg mijn visum en omdat de bus moest wachten op de check van customs, was de bus zowiezo vertraagd dus was er geen probleem dat ze op ons moesten wachten. Wij moesten eigenlijk op de bus wachten, want de customs was ook een beetje wazig. Scheurden alle tassen uit de bus, maar toen paste het niet meer toen ze het erin wilde doen.
Gelukkig kon onze bustrip door gaan.
Dat is het mooie van (Zuid) afrika. Ze hebben hier een gezegde waar ik het misschien al eerder over gehad heb “trust the process”. Dus je moet niet gaan stressen als je bij de grenspost achter gelaten kan worden, het proces van reizen naar maputo komt toch wel in orde. Ik denk dat als iemand dit zegt in europa, je moet bij de grens wachten tot de volgende bus die ‘s nachts komt. Dat dit ook echt zo is.

Dus eindelijk in maputo aa ngekomen, ik vond de 7 uur ook wel genoeg om in de bus te zitten en er werden 3 ontzettend slechte films vertoond die snoeihard aan stonden. Ik noem (zoek maar op www.imdb.com )
Steven segal’s urban justice het altijd leuke vietnam verhaal WAR CAMP de eerste film was eentje die ik totaal niet gevolgd heb, maar ook daar werd erg veel gemoord en vernield.

Dus in maputo zouden we eigenlijk naar the base. Helaas deze was vol dus naar Fatima’s. hier een paar biertjes gedronken en we moesten de volgende dag om 5.30 weer paraat staan voor de bus naar TOFO



Dag 2.


Tofo, of tewel het beach plaatsje vlak bij Imhambane lach weer een volle dag reizen verder. We stonden vroeg op, de douche deed het niet echt dus dan maar met vieze kleren in het zweterige bus gebeuren. Bij de bushalte, of ja station, of ja eehm hoe noem je zoiets misschien kan je het omschrijven als een taxi ramp. Het komt er op neer dat hier veel bussen weg gaan, er wordt je van alles aangeboden. En dat was maar goed ook, want ik had water en airtime nodig. Water was 20 metical. (delen door 3 voor rands, dat deel je door 10 voor euro’s), en airtime was ook 20 metical, maar ik had geen metical meer. Maar wel 10 rand. Maar 10 rand moet je keer drie doen, dus das eigenlijk 30 metical dus ja je gaat natuurlijk geen 10 metical verspillen, ons bint zuinig . Ik had de dag ervoor gelezen dat je bij een deal niet afgezet wilt worden, maar bij een deal hoef je ook niet erg veel winst te maken. Als iemand erg desperate is voor geld. Dan heeft hij het waarschijnlijk harder nodig dan jij. En in het boek was het in een dorp, en in dat dorp hoefde je dus niet zo laag te gaan dat het afzetten was. Dus 10 metical terug en 20 airtime voor 10 rand.

Goed na wat gehandel op naar TOFO.

De bus was erg krap. En erg warm, maar de ramen waren zo’n beetje constant open. Waardoor je wel het gevoel hebt dat je de hele tijd weg wappert, en je ogen tranen als. Ja tranenede ogen. Maar goed was wel relaxed tripje.
Het volede erg goed om weer onderweg te zijn. Erg goed kan ik zeggen ook omdat ik het duiekn in het vooruitzicht had. Ik wist niet wat dit duiken zou betekenen. Maar een nederlands meisje in de bus had het over Wale sharks, of ja hoe vertaal je dat , inderdaad, walvishaaien. En over baracuda’s, of nee eehm hoe heten die dingen ook alweer. Platvissen pijlstaart roggen. Anyway toffe dingen en het mooiste rif! De engelsman die beaamde dit. Ja ik weet niet altijd wat ik eigenlijk echt ga doen. Duiken tof!, maar wat dit nu precies allemaal bevat. Aangekomen bij bar babalaza, kwam ik erachter dat ik helemaal niet naar tofo ging. We gingen naar Barra, en dan moet je bij Bar babalaza eruit. Barra is een klein kutplekje naast het niet al te grote tofo. Wat neer komt op een straat met 3 uitstulpingen.
Dus op naar barra, lift gepakt van eimand die die kant op ging. En daar kwamen we bij het strand. Eindelijk kon je de zee weer eens zien. SUPER mooie zee. En het was een enorm golven verhaal. Er was namelijk ook een hurricane bezig tussen Mozambique en Madagaskar. Wat mijn zee duiken in gevaar bracht, maar wat wel mooie geloven opleverd.
Kamer was €7.50 per nacht in een hut, op het strand.
Dus dat was wel prima, eten ja dat moet je wel allemaal betalen. Maar goed boeiend komt wel goed.

Eten, ja ik was bij eten gebleven. We zaten in een resort, of een lodge. Of nouja alle twee in een. Waardoor ik altijd het gevoel heb dat ik heel rijk ben. Want ja als je wat wilt komen er gelijk mensen op je af die je willen helpen en je drinken willen geven of eten, precies waar jij naar het strand zit te kijken. Je hoeft niet eens op je reet op te liften. Echt erg. Ik begon me al schuldig te voelen, maar gelukkig was de engels man er om mij te vertellen” chill relax you’re on holliday”. Wat natuurlijk ook waar was. ‘s avonds naar de zee gekeken en ik moest mijn eerste hoofdstuk PADI open water course door.
50 bladzijden over lucht en hoe dat onder druk meer volume heeft en dat je een klaplong krijgt als je van 30 meter ineens omhoog gaat zonder dit relaxed te doen want de lucht in je longen is gecompressed, maar zet uit als er minder druk op zit. Eigenlijk best logisch. Maar het duiken was dus nog best wel een klein beetje technisch.
‘s avonds nog met het nederlandse meisje afgesproken bij een full moon feestje. Maar helaas volgens mij was ze net ietsje meer kapot dan mij, want haar ben ik niet meer tegen gekomen.


Dag 3.


‘s morgens om 8 uur de volgende dag begon mijn eerste dvd verhaal, moest behoorlijk wat stof doorwerken in 2 dagen. Want dan kon alle tijd besteed worden aan de open dives. Dus in de zee. En niet in het zwembad.
Goed prima super allemaal heel erg leuk. Erg raar natuurlijk om je adem neit in te hoeven houden onder water. En je moet allemaal leuke dingen doen als bijvoorbeeld, wat te doen bij geen lucht, wat te doen bij geen duik bril, wat te doen bij … nouja alles wat mis kan gaan en hoe je het goed moet doen wordt behandeld.

‘s avonds nog even snoeihard studeren en lekker vroeg naar bed. Want ik had inmiddels woensdag, donderdag en vrijdag niet echt geslapen.
Dus vandaag zaterdag was wel erg prettig om niet de hele tijd te hoeven gapen onder water.

Andere leuke dingen gedaan als zweven, onder water, en je duik uitrusting uit doen, onder water, en je duikbril af doen en gaan zwemmen zonder duikbril, onder water. Goed het idee is dus dat je vaak onder water bent. Het is toch ook een duik cursus.

Mental note Hmm, misschien die laatste passage voor stijl even weg halen.

En morgen gaan we echt de zee in.

Dag 4

ik was een beetje zeeziek toen we uiteindelijk het water in gingen. de zee deint toch best wel daar aan het indische gedeelte. en ja als je dan met je volledige bepakking je finns nog aan moet doen. was niet erg prettig. onderweg naar beneden gingen we via een boei. met een lijntje naar beneden. ik was nogal verbaasd hoe snel je beneden bent. ok het was ook niet extreem diep iets van 8 meter ofzo, maar toch had ik verwacht dat het langer zou duren. ik ging aan de hand van de instructrice (letterlijk) langs het rif. en zag erg veel mooie dingen. in mijn logboek staat een lionfish en een moorish eel, eehm ja en nog veel andere toffe dingen.
ook was er een vis die een beetje flammen op zich had erg mooi. de kleuren onder water zijn een beetje anders maar de vissen zijn soms toch erg fluoriserend.

de 2e keer het water in moesten we weer wat skills doen. dit keer was ik weer met mijn buddy brian. ik had niet helemaal door hoe ik naast hem moest zwemmen, immers het padi boek had het erover dat een leid en de andere die volgt. maar in dit geval was het Sarah die leidde en wij moesten volgen. dit was nogal wat frustrerend want onder water was dit niet helemaal duidelijk. boven gekomen gooide ik de gewichten gelijk de boot in, wat niet de bedoeling was. ik kreeg de wind van voren want je kan de boot beschadigen en de tenen van de vriendelijke mozambiqueaan die je probeert te helpen. dus weer wat geleerd.
Dag 5
vandaag gingen we naar 11 meter. en deze keer ging alles vrij tof. we moesten onze bril weer vol laten lopen en ja nog wat andere skills aan de boven kant. ook met een compas kijken waar je langs gaat. en dat was allemaal goed gegaan. vandaag was ook het eind examen. ik had een 90 %! dus ik ben erg goed in leren als ik op een schiereiland zit waar niet erg veel te doen is behalve leren.
dus ja en de 2e en laatste duik was super tof. we gingen naar mikes cupboard. op 15 meter diepte. het zijn allemaal vrij grote potholes. en daar zwem je dan dus wat tussen door. ook nog gezweeft, of de Hover skill. ik ben erg goed in het controleren van mijn drijven door middel van mijn longen. aangezien ik nogal groot ben (volgens de kleine instructrice) heb ik daar een voordeel in. erg grappig dat je dus met je longen zo'n beetje alles kunt doen. we hebben banded boxer shrimp gezien, enneeeh een schildpad, of een tutrtle nouja weet niet precies wat het verschil is, maar erg leuk om hem zo door de blauwe zee te zien zwemmen. ook nog een hele hoop andere mooie vissen. kleine oranje slakjes en eeh, nog een octopus gezien. en eehm nouja de rest heb ik in mijn logboek geschreven.
toen we bijna boven waren schreef Sarah dat we nu echte Divers waren. Een super gevoel van geslaagdheid ging door me heen. ik had onderweg wel wat kleine crisisen doorgemaakt. mijn geld was namelijk op ! en mijn nieuwe pinpas had ik nog niet bij me, dus dat was erg klote. toen hoorde ik van een duits meisje dat je ZA niet meer in kon omdat de nieuwe regels van kracht waren. dus moest ik via Malawi naar ZA vliegen !!!! argH! ik zat dus goed in de knoei, maar hield mezelf voor dat stressen en "worrying" niet echt heel veel zou helpen. en uiteindelijk zijn we er nog goed uit gekomen. ik ben op dit moment wel gecertificeerd, maar dat diploma houden ze nog totdat ik hun volledig betaald heb. ik heb namelijk mijn status van open water naar scuba diver gebracht waardoor ik weer 1000 rand terug kreeg.
en dat verhaal van die duitser klopte niet.
Dag 6,
Kanker vroeg opstaan om maputo te halen.
dat bleek wel mee te vallen, want ik kon geen bus meer reserveren. ik hoorde toevallig dat een koppel uit Neilspruit naar de grens ging precies op de dag dat ik in maputo moest zijn. Ik vroeg ze of ik mee kon en dat was helemaal geen probleem. dus stress reactie 3 was ook al onnodig. 's ochtend sniet al te vroeg op staan, om 8 uur ontbijtje. en ja tegen een uur of 4 was ik in maputo. daar kwam ik nog wat mensen tegen een ier een braziliaan en een Zuid afrikaans meisje. we zijn Maputo nog even in geweest en kwamen uiteindelijk terecht bij een super leuke nacht club, of kroeg. De eerste tent die voor mij authentiek over kwam. en er was super goeie live muziek. Echt een top avond.
Dag 7,
Ach aan alles kwam een eind, maar misschien dat ik nu wel geslaagd ben.
ik ben geslaagd, en kon de bus pakken en heb een maandje verlening gekregen.

dag 8.
Ja toen was ik weer terug in pretoria. ben als eerste naar het postkantoor gegaan om mijn pinpas te halen en die lui in Barra te betalen. daarnaast mijn vlucht veranderd naar 29 juni 2008. en daar mee samen met een bank afschrift naar de tijdelijke residentie afdeling van home affairs gegaan. na een lange tijd wachten in de cue mijn formulieren gekregen ingevuld betaald en nu is het een kwestie van wachten of mijn geteken goed gekeurd wordt.

's middags nog naar het brooklyn mall geweest en sweeny todd en micheal clayton gezien. tijdens de tweede film had ik het voorgevoel dat ik te laat zou zijn. het was inmiddels 22.30 uur en ik moest naar huis fietsen.
ik moest alleen maar naar beneden dus ik had wel erg veel tempo. en dat hield ik ook zo, als een idioot naar huis gefietst. en in eens waren daar twee mannen die uit een greppel kwamen. Ik schrok me dood en zette extra aan, de snelste van de twee kwam nog achter me aan gerend maar gelukkig konden ze me net niet te pakken krijgen. Ik ben niet vaak zo bang geweest, en met de schrik kwam ik thuis. deur op slot en mezelf voor mijn kop geslagen dat ik zo dom geweest kon zijn. tijdens de film dacht ik nog "fiets naar huis in pretoria, you'll feel Alive". Zulke avonturen krijg je volgens mij maar een keer met zo'n afloop. Dus in het vervolg weet ik nu wat het is, om bijna beroofd te zijn. . .

Mijn euforische gevoel van de afgelopen dagen in Mozambique werden dus vrij snel de kop ingedrukt. toen ik op mijn werk verscheen kreeg ik te horen dat een patient twee keer geprobeerd heeft om zichzelf te verhangen.


Welkom terug in Zuid Afrika.