http://picasaweb.google.nl/bspans/Pilanesberg
is voor de nieuwe foto's.
heb verder eigenlijk te weinig tijd om nog veel te typen.
gaat voor de rest allemaal prima. Ben erg benieuwd naar wat ik nu ga doen de komende maanden.
Door Afrika reizen of naar India. Of gewoon terug naar Nederland.
Groetjes en veel kijk plezier met de foto's van pilanesberg.
Bjarni .
zondag 28 oktober 2007
maandag 22 oktober 2007
Up and down.
Afgelopen week was een week van omhoog en naar beneden. In de week zelf omdat het tijdens mijn werk met ups en downs ging. Een echt down moment was wel toen we de politie moesten bellen om een kind op te laten pakken. Het is erg ingrijpend om te zien hoe een jongen waar je mee gewerkt hebt, die je weken achter elkaar probeert te bereiken opgepakt moet worden voor het voordeel van de rest. Zeker ook omdat het een wat aparte zaak is. Het gaat om een jongen die zijn hele leven al problemen heeft gehad, maar het werd pas echt lastig toen zijn moeder in Pakistan opgepakt werd. Misschien heb ik er al eerder over verteld, maar vorige week heeft hij dus iemand zijn hand er bijna afgesneden. Dit was op verzoek van de gesnedene, maar toch erg raar dat je zo’n verzoek inwilligt. Het punt is dat volgens het ziekenhuis hij geen psychiatrische ziekte heeft. En dat is tot op zekere hoogte ook zo, ware het niet dat hij problemen heeft met zijn gedrag. Hij is dus gedrags gestoord en dat hoort niet binnen de klassieke psychopathologie binnen het ziekenhuis. Toen we uiteindelijk niet konden besluiten waar hij naartoe moest, werd de politie gebeld. Het huis waar hij normaal blijft wilde hem niet meer hebben omdat hij een gevaar voor de kleine kinderen was, en bij ons was zijn gevaarlijkheid gebleken. Het rare achteraf gezien van de situatie is dat de jongen extra aandacht wilde. Die hij initieel niet gekregen heeft, maar een week later wordt hij toch opgepakt. Hij kwam door de gang naar het kantoor toe waar de politie op hem wachtte. Hij werd helemaal bleek, en je voelde de spanning. Uiteindelijk brak hij niet uit (zoals ik verwachtte) maar was hij ontroostbaar en in tranen. Het was hartverscheurend om hem te zien gaan met handboeien om. Huilend helemaal bang voor wat hem in de gevangenis stond te gebeuren. Een jongen die daar al geweest was, kon daarover vertellen. Hij was namelijk verkracht en mishandeld, door de gevangenen maar ook de bewakers hadden er een handje van. Verschrikkelijk als je daar naartoe moet. Maar een andere optie is niet aan het licht gekomen. Dan moet het maar zo. Die avond moest ik nog aan hem denken hoe hij in de gevangenis zou zitten. Hoe hij inderdaad een enorme klote tijd tegemoet gaat. En dat hij daarna misschien weer op straat gegooid wordt, wat natuurlijk ook niet bevorderlijk is. De dag erna hoorde ik dat hij door z’n groot ouders vrij snel weer vrijgelaten was, die zijn borgsom betaald hadden. 250 euro.
Dus uiteindelijk was het hele trauma niet nodig geweest, want de grootouders konden hem wel hebben. Maar dat was op het moment van de beslissing niet waar.
Erg down.
Up was wel dat we gewonnen hebben. De boks hebben gestreden tegen de Engelsen en met geen een try maar wel een paar goals hebben ze gewonnen. 12 tegen 6 geloof ik. We (ik Frits en liane) hadden de wedstrijd meegemaakt vanaf Hatfield square. Helemaal bomvol, hebben we daar staand naar de wedstrijd gekeken. Later kwamen Fiona en Kachiso (die we kenden van onze lodge) die mee gingen feesten. Uiteindelijk hebben we nog gefeest op square and zijn we later naar huis gegaan. De straten waren vol met feestende mensen, en wij hadden de muziek snoeihard aan, waarop iedereen op straat ook mee ging dansen. Kachiso ging met alarm lichten naar huis, stopte en tuterde de hele tijd met de muziek mee. We hebben nog 2 meiden van de straat op gepikt (2 random’s zoals fiona het noemde) en toen bleken dat ook nog bekenden te zijn. Echt een super avondje. Eerder die dag zijn we nog naar Pilanesberg geweest. Da’s een oude vulkaan met daarin allemaal dieren. Het is een beetje eenzelfde experience als kruger, maar dit park is een stuk kleiner. En dichterbij pretoria (1 ½ uur rijden). We zijn vroeg (4 uur) opgestaan om daar naartoe te gaan, samen met Denise en Sanne die weer terug waren, en ook Liane en Frits waren mee, ietwat krap met z’n 5en in de auto. Hebben we neushoorns gezien (volgens mij de wijd / witte variant) en leeuwen. Dus nu heb ik de Leeuw, De neushoorn, De gnu (je weet wel die beesten die de vader van simba vermorzeld hebben) olifant en de hippo gezien. Volgens mij is dat dan de grote 5, maar ik kan me vergissen. Erg mooie omgeving. En het is ook een rondje, elke heuvel is gemaakt door de oude vulkaan, maar de vele jaren die erover heen gewaaid zijn, is alles helemaal afgevlakt, geen scherp gebergte hier. In de auto vertelde Frits ook dat hij een auto gekocht had. Een oranje kever, old school. En hij nodigde me uit om vanuit Zuid Afrika naar Europa te reizen. Een idee wat me heel erg aanstond. In 2 / 3 maanden door heel Afrika reizend terug naar huis. Voordelen van de kever was dat VW overal verkocht werd, de motor was 10 jr. oud, en goed te maken. Alleen moeten we nog even uitkijken of we tussen de oorlogen door kunnen reizen. Want het moet natuurlijk wel een beetje veilig zijn. Maar wat een super idee.
Dit omdat het idee van India in eerste instantie nu weer afgewezen is. De school is kennelijk niet helemaal op de zelfde hoogte als mij. Het is nu ineens ook niet meer mogelijk om 6 maanden stage te lopen, het kan alleen 3 of 10 maanden, als we volgens de regels werken. Dus goed als ik dan echt in Nederland moet stage lopen, wil ik wel die reis mee pikken. Dan ga ik in de zomer wel door.
Verder heb ik ook nog plannen gemaakt voor december. Om dan naar de Westkaap te gaan, en vanaf het noorden naar onder te rijden, samen met Agnes. Lijkt me toch ook erg fantastisch. En daarna zou ik dan door gaan met Elma, naar het noorden om daar de kerst te vieren. Heb alleen nog geen plannen voor oud / en nieuw. Maar ja dat komt vast nog wel. En anders oud en nieuw in pretoria.
Dus uiteindelijk was het hele trauma niet nodig geweest, want de grootouders konden hem wel hebben. Maar dat was op het moment van de beslissing niet waar.
Erg down.
Up was wel dat we gewonnen hebben. De boks hebben gestreden tegen de Engelsen en met geen een try maar wel een paar goals hebben ze gewonnen. 12 tegen 6 geloof ik. We (ik Frits en liane) hadden de wedstrijd meegemaakt vanaf Hatfield square. Helemaal bomvol, hebben we daar staand naar de wedstrijd gekeken. Later kwamen Fiona en Kachiso (die we kenden van onze lodge) die mee gingen feesten. Uiteindelijk hebben we nog gefeest op square and zijn we later naar huis gegaan. De straten waren vol met feestende mensen, en wij hadden de muziek snoeihard aan, waarop iedereen op straat ook mee ging dansen. Kachiso ging met alarm lichten naar huis, stopte en tuterde de hele tijd met de muziek mee. We hebben nog 2 meiden van de straat op gepikt (2 random’s zoals fiona het noemde) en toen bleken dat ook nog bekenden te zijn. Echt een super avondje. Eerder die dag zijn we nog naar Pilanesberg geweest. Da’s een oude vulkaan met daarin allemaal dieren. Het is een beetje eenzelfde experience als kruger, maar dit park is een stuk kleiner. En dichterbij pretoria (1 ½ uur rijden). We zijn vroeg (4 uur) opgestaan om daar naartoe te gaan, samen met Denise en Sanne die weer terug waren, en ook Liane en Frits waren mee, ietwat krap met z’n 5en in de auto. Hebben we neushoorns gezien (volgens mij de wijd / witte variant) en leeuwen. Dus nu heb ik de Leeuw, De neushoorn, De gnu (je weet wel die beesten die de vader van simba vermorzeld hebben) olifant en de hippo gezien. Volgens mij is dat dan de grote 5, maar ik kan me vergissen. Erg mooie omgeving. En het is ook een rondje, elke heuvel is gemaakt door de oude vulkaan, maar de vele jaren die erover heen gewaaid zijn, is alles helemaal afgevlakt, geen scherp gebergte hier. In de auto vertelde Frits ook dat hij een auto gekocht had. Een oranje kever, old school. En hij nodigde me uit om vanuit Zuid Afrika naar Europa te reizen. Een idee wat me heel erg aanstond. In 2 / 3 maanden door heel Afrika reizend terug naar huis. Voordelen van de kever was dat VW overal verkocht werd, de motor was 10 jr. oud, en goed te maken. Alleen moeten we nog even uitkijken of we tussen de oorlogen door kunnen reizen. Want het moet natuurlijk wel een beetje veilig zijn. Maar wat een super idee.
Dit omdat het idee van India in eerste instantie nu weer afgewezen is. De school is kennelijk niet helemaal op de zelfde hoogte als mij. Het is nu ineens ook niet meer mogelijk om 6 maanden stage te lopen, het kan alleen 3 of 10 maanden, als we volgens de regels werken. Dus goed als ik dan echt in Nederland moet stage lopen, wil ik wel die reis mee pikken. Dan ga ik in de zomer wel door.
Verder heb ik ook nog plannen gemaakt voor december. Om dan naar de Westkaap te gaan, en vanaf het noorden naar onder te rijden, samen met Agnes. Lijkt me toch ook erg fantastisch. En daarna zou ik dan door gaan met Elma, naar het noorden om daar de kerst te vieren. Heb alleen nog geen plannen voor oud / en nieuw. Maar ja dat komt vast nog wel. En anders oud en nieuw in pretoria.
zondag 7 oktober 2007
inmiddels alweer week... 41
Beste alle bloglezers.
het is alweer een tijdje gelezen sinds ik de laatste post gemaakt heb.
maar goed ik had er eigenlijk ook niet zoveel tijd voor.
een aantal dingen die gebeurd zijn, ik ben in het kruger park geweest, heb geleerd dat rugby een gentlemens game gespeeld door hooligans is of was, of nee dat is voetbal.
rugby is een hooligans game gespeeld door gentlemen.
weer veel gewerkt in het ziekenhuis en verder ja niet heel veel meer.
eerst over het kruger park.
voor diegene die het niet weten is het krugerpark een wild park, met daarin 140 verschillende zoogdieren die je wel of niet tegen komt.
ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten. Maar het komt er op neer dat je veel geluk moet hebben. sommige mensen zien in een keer alles en andere zien in de 16 jaar dat ze er komen niet alles zien wat ze zouden willen.
Het is een lange asfalt weg, met wat aftakkingen hier en daar en ook wat onverharde wegen. het is op zich best leuk, ik vond het erg leuk om gezien te hebben. Maar ik had niet dezelfde high als Denise, die de hele tijd bewust was van het feit dat ze in het kruger was. Dit was iets wat ze normaal alleen op animal planet zag, en nu was ze er echt.
We hebben veel olifanten gezien.
en dat is niet zo gek, er zijn namelijk 5000 teveel van die beesten.
Ze hebben verschillende dingen geprobeerd, want ze hebben een capaciteit van 8000 olifanten en nu zijn er dus 13000. Ze hebben geprobeerd die beesten naar mozambique te verplaatsen, maar ze zijn zo slim, ze liepen gewoon weer terug. ook hebben ze geprobeerd om jonge olifanten in andere parken te plaatsen. Maar die gingen andere beesten uit baldadigheid aanvallen. Wat erg lullig is voor de neushoorns. sta je lekker een beetje te eten, komt er zo'n opgewonden olifant op je afgestormt. ze hebben dat probleem overigens opgelost door er een stoer alpha mannetje neer te zetten die de jongens tot rust maande.
verder hebben we van alles gezien, verschillende vogels, en wederom bokken. giraffen aapjes. en bomen, De baobap boom in het bijzonder.
check dit dan!
Dichtbij
Veraf
ik vond de weg er naar toe overigens ook prachtig. we zijn bij god's window geweest. een grote afgrond waarvan je bij mooi weer tot in mozambique kunt kijken. ook de blijderivier canyon was erg mooi.
Je hebt in Nederland helaas niet van die open wijde vergezichten. Toen we na de 3de dag uit het kruger park vertrokken, kwamen we in Sibasa, wat weer in Venda ligt, wat onderdeel is van limpopo.
Venda was verfrissend, door de omgeving en door de mensen waarbij we bleven.
De PABO Dames zouden hier achter blijven, en we hebben zelf ook nog een nachtje daar door gebracht. ik had zelf eerst de indruk dat het allemaal erg basic zou zijn.
Rural areas; wat zijn dat nu eigenlijk dacht ik. helemaal arm, maar wat is dat dan helemaal arm. het kwam neer op een best vrolijk volk. tenmisnte de mensen die ik gesproken heb. Het is de veiligste provincie en je kan er rustig je deur open laten en een stukje gaan wandelen, of op vakantie gaan als je wilt.
Vlak boven Sibasa hebben we overnacht in een huis wat een beetje sixties achtig aan deed. Agnes zei nog dat ze het raar vond om in een huis te zitten, waar ze de mensen nog niet van kende. En dat was ook wel raar, we bevonden ons in een prachtige omgeving in een huis waarvan de mensen nog aan het werk waren. Dus dat was even afwachten. zelf vond ik het super mooi om zulk vertrouwen te krijgen.
nog even kreeg ik het emotioneel wat moeilijk, omdat ik erg moe was, maar toen heb ik even gemediteerd met als uitzicht een berg met een theeplantage. ik werd nog bezocht door een heel zeldzame aap en uiteindelijk kwamen de harde werkers thuis.
De dames Fliss, floss werken bij een NGO die hulp bied aan mishandelde vrouwen en kinderen. zij waren expert op het gebied van verkrachting. en de verhalen die erbij kwamen. De situatie die je van de verhalen hoord is erg anders dan die van wat je ziet.
Het ergste verhaal was van een vrouw van wie de geslachtsdelen en de lippen afgesneden waren, verkracht door 3 mannen en toen achtergelaten voor dood. 24 uur later kwam er iemand die haar hielp en ze heeft het uiteindelijk overleefd.
Ook was er een kind van 8 die al vanaf haar / zijn 3e jaar aids had. Ook was er een foto van een man, Sanne vroeg mij wie die man was, dus toen had ik zoiets van, vraag 't dan. Maar dat deed ze niet, dus vroeg ik het zelf, want ik was ook wel benieuwd. Dat bleek een vriend te zijn, die aan AIDS gestorven was.
Gelukkig heb ik met mijn ervaringen tot nu toe nog niet erg veel aids slachtoffers gezien. Maar als je mensen ontmoet die dat wel mee gemaakt hebben komt het al weer wat dichter bij. 20 % van de mensen, 1 op de 5. Dat soort getallen, Idioot.
Maar je moet door, mensen zijn voor dat onderdeel van het leven volgens mij al best afgestompt, of misschien moet ik liever gewend zeggen. Het is zo raar, als ik op straat kijk en een meisje zie die er mooi uit ziet, schiet dat door je hoofd. Zou zij het hebben? terwijl je in Nederland daar nooit over na zou denken.
Het meisje of jongetje, wat op haar / zijn 3e aids had, had overigens weer een leven. bij bloed onderzoek was het niet meer terug te vinden, en ze was zelf erg verantwoordelijk bezig met antiviraale medicijnen. Een wonder, want ze kan gewoon oud worden hoorde ik later. Toen ze gevonden werd en je zette haar in de hoek met wat speelgoed, reageerde ze gewoon niet. Maar als je haar nu zag was het weer helemaal een kind.
Verhalen waar je even van moet slikken als westerse student. Maar realiteit.
op weg naar Pretoria reden we via Polakwane. de hoofdstad van Limpopo. Daar pikten we Koos op. het schoolhoofd wat een liesbreuk gehad had, en bij z'n zus ging uitzieken.
Met hem heb ik nog gesproken over deze verhalen.
Het is interessant, om een indruk te krijgen van de westerse mensen die hier werken. hun indrukken, wat hun beweegt om iets te doen. Vaak hoor je het "anders doet niemand het" toch wel doorklinken.
Ik was meer dan welkom om nog eens een weekje in Venda door te brengne, en het voelde ook goed om weg te gaan met het idee er nog eens naartoe te kunnen.
ook ben ik nog naar het voortrekker museum geweest.
dit is een plek bovenop een heuvel bij pretoria. geopend in 1928 als ik mij niet vergis, of ik vergis me het was later. anyway het is een ode aan de "trekkers". die de binnenlanden van ZA hebben ontdekt. De harde weg die ze gemaakt hebben. het is een blok bovenop een heuvel, wat je vanuit de stad kunt zien. Er is wel een sfeer van superioriteit in te proeven. elk jaar komen mensen nog bijeen om een bepaald iets te eren. op die dag schijnt er ook een ligt op een lege tome, een cenothaph zoals ze het noemen.
en dan de vorderingen in Weskoppies.
ze zijn erg tevreden met mij, z0 tevreden dat ik me af en toe wat opgelaten voel.
het begon met de regels, en nu zijn we met de gehele structuur bezig. er was een meeting met erg veel mensen, ook die er normaliter niet bij zouden zijn. en daar stond ik dan, begin maar, werd er gezegd. de afspraak waar ik mee begon was er een waarbij de structuur van de vergadering aangekaart werd.
ik stelde voor om notulen te maken en een gespreksleider aan te stellen, dit zou dan per keer rouleren.
hier was iedereen het mee eens. vervolgens putn voor punt de regels aangesproken, waarom zijn ze er en waar zijn ze voor nodig.
Het voelt alsof ik erg weinig doe. Het effect zie ik nog niet direct, maar mensen zijn er toch erg blij mee. Dat vind ik het rare eraan, zelf merk ik nog niet zo sterk wat ik gedaan heb. Alsof je het niet verdient al die lof ofzo.
Goed alles loopt verder op rolletjes. ik vind het allemaal nog steeds normaal, maar ik geniet nog elke dag. Ook dat is nieuw, maar, ik ben me bewust van het grote voorrecht wat ik heb om hier te zijn, en dat voelt erg rijk.
binnenkort meer,
als je trouwens hier http://picasaweb.google.nl/bspans/KrugerEnVoortrekker naartoe gaat, kan je nog 253 foto's van het kruger zien en een beetje voortrekker museum.
[VENDA]
het is alweer een tijdje gelezen sinds ik de laatste post gemaakt heb.
maar goed ik had er eigenlijk ook niet zoveel tijd voor.
een aantal dingen die gebeurd zijn, ik ben in het kruger park geweest, heb geleerd dat rugby een gentlemens game gespeeld door hooligans is of was, of nee dat is voetbal.
rugby is een hooligans game gespeeld door gentlemen.
weer veel gewerkt in het ziekenhuis en verder ja niet heel veel meer.
eerst over het kruger park.
voor diegene die het niet weten is het krugerpark een wild park, met daarin 140 verschillende zoogdieren die je wel of niet tegen komt.
ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten. Maar het komt er op neer dat je veel geluk moet hebben. sommige mensen zien in een keer alles en andere zien in de 16 jaar dat ze er komen niet alles zien wat ze zouden willen.
Het is een lange asfalt weg, met wat aftakkingen hier en daar en ook wat onverharde wegen. het is op zich best leuk, ik vond het erg leuk om gezien te hebben. Maar ik had niet dezelfde high als Denise, die de hele tijd bewust was van het feit dat ze in het kruger was. Dit was iets wat ze normaal alleen op animal planet zag, en nu was ze er echt.
We hebben veel olifanten gezien.
en dat is niet zo gek, er zijn namelijk 5000 teveel van die beesten.
Ze hebben verschillende dingen geprobeerd, want ze hebben een capaciteit van 8000 olifanten en nu zijn er dus 13000. Ze hebben geprobeerd die beesten naar mozambique te verplaatsen, maar ze zijn zo slim, ze liepen gewoon weer terug. ook hebben ze geprobeerd om jonge olifanten in andere parken te plaatsen. Maar die gingen andere beesten uit baldadigheid aanvallen. Wat erg lullig is voor de neushoorns. sta je lekker een beetje te eten, komt er zo'n opgewonden olifant op je afgestormt. ze hebben dat probleem overigens opgelost door er een stoer alpha mannetje neer te zetten die de jongens tot rust maande.
verder hebben we van alles gezien, verschillende vogels, en wederom bokken. giraffen aapjes. en bomen, De baobap boom in het bijzonder.
check dit dan!
Dichtbij
Veraf
ik vond de weg er naar toe overigens ook prachtig. we zijn bij god's window geweest. een grote afgrond waarvan je bij mooi weer tot in mozambique kunt kijken. ook de blijderivier canyon was erg mooi.
Je hebt in Nederland helaas niet van die open wijde vergezichten. Toen we na de 3de dag uit het kruger park vertrokken, kwamen we in Sibasa, wat weer in Venda ligt, wat onderdeel is van limpopo.
Venda was verfrissend, door de omgeving en door de mensen waarbij we bleven.
De PABO Dames zouden hier achter blijven, en we hebben zelf ook nog een nachtje daar door gebracht. ik had zelf eerst de indruk dat het allemaal erg basic zou zijn.
Rural areas; wat zijn dat nu eigenlijk dacht ik. helemaal arm, maar wat is dat dan helemaal arm. het kwam neer op een best vrolijk volk. tenmisnte de mensen die ik gesproken heb. Het is de veiligste provincie en je kan er rustig je deur open laten en een stukje gaan wandelen, of op vakantie gaan als je wilt.
Vlak boven Sibasa hebben we overnacht in een huis wat een beetje sixties achtig aan deed. Agnes zei nog dat ze het raar vond om in een huis te zitten, waar ze de mensen nog niet van kende. En dat was ook wel raar, we bevonden ons in een prachtige omgeving in een huis waarvan de mensen nog aan het werk waren. Dus dat was even afwachten. zelf vond ik het super mooi om zulk vertrouwen te krijgen.
nog even kreeg ik het emotioneel wat moeilijk, omdat ik erg moe was, maar toen heb ik even gemediteerd met als uitzicht een berg met een theeplantage. ik werd nog bezocht door een heel zeldzame aap en uiteindelijk kwamen de harde werkers thuis.
De dames Fliss, floss werken bij een NGO die hulp bied aan mishandelde vrouwen en kinderen. zij waren expert op het gebied van verkrachting. en de verhalen die erbij kwamen. De situatie die je van de verhalen hoord is erg anders dan die van wat je ziet.
Het ergste verhaal was van een vrouw van wie de geslachtsdelen en de lippen afgesneden waren, verkracht door 3 mannen en toen achtergelaten voor dood. 24 uur later kwam er iemand die haar hielp en ze heeft het uiteindelijk overleefd.
Ook was er een kind van 8 die al vanaf haar / zijn 3e jaar aids had. Ook was er een foto van een man, Sanne vroeg mij wie die man was, dus toen had ik zoiets van, vraag 't dan. Maar dat deed ze niet, dus vroeg ik het zelf, want ik was ook wel benieuwd. Dat bleek een vriend te zijn, die aan AIDS gestorven was.
Gelukkig heb ik met mijn ervaringen tot nu toe nog niet erg veel aids slachtoffers gezien. Maar als je mensen ontmoet die dat wel mee gemaakt hebben komt het al weer wat dichter bij. 20 % van de mensen, 1 op de 5. Dat soort getallen, Idioot.
Maar je moet door, mensen zijn voor dat onderdeel van het leven volgens mij al best afgestompt, of misschien moet ik liever gewend zeggen. Het is zo raar, als ik op straat kijk en een meisje zie die er mooi uit ziet, schiet dat door je hoofd. Zou zij het hebben? terwijl je in Nederland daar nooit over na zou denken.
Het meisje of jongetje, wat op haar / zijn 3e aids had, had overigens weer een leven. bij bloed onderzoek was het niet meer terug te vinden, en ze was zelf erg verantwoordelijk bezig met antiviraale medicijnen. Een wonder, want ze kan gewoon oud worden hoorde ik later. Toen ze gevonden werd en je zette haar in de hoek met wat speelgoed, reageerde ze gewoon niet. Maar als je haar nu zag was het weer helemaal een kind.
Verhalen waar je even van moet slikken als westerse student. Maar realiteit.
op weg naar Pretoria reden we via Polakwane. de hoofdstad van Limpopo. Daar pikten we Koos op. het schoolhoofd wat een liesbreuk gehad had, en bij z'n zus ging uitzieken.
Met hem heb ik nog gesproken over deze verhalen.
Het is interessant, om een indruk te krijgen van de westerse mensen die hier werken. hun indrukken, wat hun beweegt om iets te doen. Vaak hoor je het "anders doet niemand het" toch wel doorklinken.
Ik was meer dan welkom om nog eens een weekje in Venda door te brengne, en het voelde ook goed om weg te gaan met het idee er nog eens naartoe te kunnen.
ook ben ik nog naar het voortrekker museum geweest.
dit is een plek bovenop een heuvel bij pretoria. geopend in 1928 als ik mij niet vergis, of ik vergis me het was later. anyway het is een ode aan de "trekkers". die de binnenlanden van ZA hebben ontdekt. De harde weg die ze gemaakt hebben. het is een blok bovenop een heuvel, wat je vanuit de stad kunt zien. Er is wel een sfeer van superioriteit in te proeven. elk jaar komen mensen nog bijeen om een bepaald iets te eren. op die dag schijnt er ook een ligt op een lege tome, een cenothaph zoals ze het noemen.
en dan de vorderingen in Weskoppies.
ze zijn erg tevreden met mij, z0 tevreden dat ik me af en toe wat opgelaten voel.
het begon met de regels, en nu zijn we met de gehele structuur bezig. er was een meeting met erg veel mensen, ook die er normaliter niet bij zouden zijn. en daar stond ik dan, begin maar, werd er gezegd. de afspraak waar ik mee begon was er een waarbij de structuur van de vergadering aangekaart werd.
ik stelde voor om notulen te maken en een gespreksleider aan te stellen, dit zou dan per keer rouleren.
hier was iedereen het mee eens. vervolgens putn voor punt de regels aangesproken, waarom zijn ze er en waar zijn ze voor nodig.
Het voelt alsof ik erg weinig doe. Het effect zie ik nog niet direct, maar mensen zijn er toch erg blij mee. Dat vind ik het rare eraan, zelf merk ik nog niet zo sterk wat ik gedaan heb. Alsof je het niet verdient al die lof ofzo.
Goed alles loopt verder op rolletjes. ik vind het allemaal nog steeds normaal, maar ik geniet nog elke dag. Ook dat is nieuw, maar, ik ben me bewust van het grote voorrecht wat ik heb om hier te zijn, en dat voelt erg rijk.
binnenkort meer,
als je trouwens hier http://picasaweb.google.nl/bspans/KrugerEnVoortrekker naartoe gaat, kan je nog 253 foto's van het kruger zien en een beetje voortrekker museum.
[VENDA]
Abonneren op:
Posts (Atom)