Ik ben gewend aan Asfalt, asfalt met mooie witte strepen, die af en toe onderbroken worden om aan te geven dat, als je wilt, je iemand in kan halen. Naast die witte strepen zijn er af en toe ook nog wat reflectors, die aangeven dat als je daar naar toe gaat, het prima is, maar dat je dan niet meer op de weg rijdt.
Wegen zijn soms een ruim begrip, in het filmpje (als ik die nog weet te uploaden) krijg je misschien een beetje een idee van wat in Afrika al als weg geld. Zimbabwe is echter een heel ander verhaal. Daar rij je niet op een weg, maar meer potholes, of "zwembaden", CQ grote gaten met teer aan elkaar genaaid worden. ooit in de vorm geweest van een weg. 's nachts rijden is dan ook extra leuk, omdat iedereen, door die potholes, met groot licht gaat rijden, om meer te zien. Dit werkt, totdat je een tegenligger krijgt die ook groot licht heeft, en dit niet uit doet.
Onderweg las iemand een stukje uit de lonely planet (van 10 jaar terug, toen het nog off te beaten track was) voor over Afrika, it's sometimes unconfortable, sometimes disguisting, or maybe even downright scary. Nou toen we met 100 km/u door een bocht gingen en er super grote "truck" lichten op ons af kwamen, moest ik dat laatste toch wel zeker beamen. Ik leefde nog na die bocht, maar mijn hart zette zich toch wel even schrap. Sibasa waar mijn trip begon was overigens ook erg leuk.
De mensen daar waren erg lesbisch, maar ook grote genieters van wat ze zelf "greenies" noemden.
Het getrouwde stel (ja dat dat kon in Afrika ik wist 't niet) Fliss en Fiona hebben me van veel groen, discussie, en eten voorzien. het was een begin van unwinden na een periode van toch wel zwaar werken in het ziekenhuis. Het begint je gewoon wel wat op te breken als je een paar maanden achter elkaar met de kiddies bezig bent. en het geziek over dingen die je wilt lenen en dat dat dan weer niet mag, omdat het van iemand anders is, en je het misschien gaat stelen. en dat dat niet zo tof is, het is gewoon van mij en niet van jou en daarom ben jij niet iemand die het mag lenen. Lange verhalen over kleine dingen. Een verzoek om een midget golf setje te lenen moest zo hoog als de Central Executive Officer (kortweg CEO) gespeeld worden, om het een paar uur te lenen. Het ene moment is niets mogelijk, maar toen ik begin dit jaar, vandaag, op de afdeling kwam. Waren er ineens spellen, ballen, cricket bats. het is erg apart, niets is mogelijk, maar veel gebeurd. goed terug naar sibasa, Daar was ik stoned, dat is ook te zien aan de eerste foto's van het nieuwe fotoboekje wat ik nu nog aan het uploaden ben. Goed toen door naar mutali falls,
ja ook daar spreken de foto's voor zich, ik heb ook nog een paar filmpjes gemaakt over douchen. dat gaat in een emmer, met rivier water, als je het warm wilt hebben, mag je dat rivierwater nog even koken. verder hijs je het ding op en zet je de kraan open, je doucht totdat het water op is, en dan ben je klaar. Veel regen, maar ook veel zonneschijn, de uitzichten zijn fenomenaal, het gevoel van de enige in een circkel van 15 km zijn is onvergetelijk. voor het eerst zag ik vuurvliegjes. ze zijn kleiner dan dat disney ze aan mij voorgestled had, maar niet minder magisch. We hebben nog gedag gezegd aan een olifant, of 2, en na een paar dagen chillen zijn we op weg gegaan naar pretoria.
mijn contact voor Zimbabwe was fiona,
met haar vriend blessed
ze zat in Mozambique toen ik in mutali falls zat (mutali = no network coverage).
ze zou in mozambique naar zim gaan. en mij ergens de 28ste ophalen bij beitbridge, de drukste grens overgang tussen zim en Za, maar voordat ik weg ging kreeg i khaar niet meer te pakken. zal wel in MOzambique zijn dacht ik. ik kreeg haar maar niet te pakken, geen sms gekregen niets. dus ik had de moet al op gegeven en ging bellen voor andere nieuwjaarsavond/dag feesten. op een gegeven moment kwam de auto op een T splitsing aan, links was naar pretoria, rechts was naar beitbridge, waar ik afgezet kon worden. Wil je nog even bellen? vroeg Elma, of geloof je het wel.
ik dacht shit ik geloof het wel, maar laten we het nog 1 fucking keer proberen. Ik was het een klein beetje zat om niet te weten waar ik aan teo was.
.......... tuuut.............. tuuut........... verdomme hij gaat over...tuuut.......
[F]hello? hang on Bertie?
good, so eehm yeah we'll be in beitbridge this evening.
[b] Are we still on for zim, or what's happening
[F] yeah I don't know do you, ow wait can i call you back because i'm gonna ask Blessed 10 minutes we're in a shop.
[B]Ok make it 5 because we're at a crossing and want to go to pretoria so, people waiting you know?
dus, mensen mij vragen wat wordt het, en ik moest toegeven dat ik nog steeds niet wist hoe en of wat. anyway na dat we dus langs de weg wachtten op de 5 minuten om te verstrijken belde ik terug.
[B] so where are you?
[F] I'm in pretoria!
we're doing shopping, so yeah we'll go to beitbridge and be there somewhere tonight, either we crossi it tonight or tomorrow morning.
[B] What are you doing in pretoria,
goed nou uitiendelijk was ze niet in het geplande Zimbabwe, maar in pretoria, en moest ze nog naar beitbridge toe komen. ze was verschrikkelijk te laat waar ik opgepikt zou worden, maar goed ik ben opgepikt.
Zimbabwe is een kut land om in te wonen maar mooi om in te reizen.
de grensovergang is toch wel iets anders dan die van de shengen landen, met je race maar door policy.
Je wordt eerst gestempelt aan de ZA kant. het was donker dus het was grimmig. gelukkig was Fiona best wel dronken, en was erg vrolijk. ook tegen de officials, waar ik normaal een soort van respectvolle angst heb tegen mensen in pak, ging zij er tegen aan praten, en dan ook vooral aangeven dat ze zelf dronken was, en de officials zaten net zo hard te lachen als zijn. Fi was ook mensen aan het aanhouden en zeggen dat ze de andere kant uit moesten. goed na[semi] lang wachten toch de brug over. kom je aan bij de zim kant. lekker warm, zweterig, regenachtig. donker grimmig, veel mensen die met een lang gezicht wachten. en fiona zat alweer wat aan te koten met Dennis, de aardige dennis vroeg wat voor een currency ik wilde betalen. Mijn visum 210 ZA Rand was al snel verkregen en ook dennis kon zijn lachen moeilijk ophouden toen hij gevraagd werd of hij ook Party Time wilde in kariba.
na [semi] lang wachten mochten we ook daar door rijden. mijn eigen wiskey begon ook te werken dus zei ik erg grappig heel vaak sure tegen de 3rd party insurance guy. die wat wilde verdien. waarom waarop weet ik niet, maar het is een officieel zooitje ongeregeld.
goed we gingen door naar Zim, de Holliday in Express < wow dat klinkt modern.
of ik 100 US dollar wilde betalen voor slapie slapie. Ik dacht er geen, of nouja misschien 0.00012 seconde over na en besloot om in de auto te slapen. Deze mulungu
De biljetten begonnen bij 10 dollar, in de jaren 90, en nu zit je op 10.000 en dat is dus 3x nix. ik heb uiteindelijk geld gewisseld voor 1000 rand <10€ is 200 miljoen Zim dollar. dat wordt uitbetaald in 200.000tjes en 500.000tjes.
de dag erna kreeg ik te horen dat de 200.000tjes uitgefaseerd wreden en de volgende dag niet meer bruikbaar waren. Daar zit je dan met 100 miljeon aan 200.000tjes, da's een hoop biljetten, die nog minder waard worden dan wc papier. gelukkig bleek het achteraf tochn iet zo te zijn. het was gewoon omdat mugabe wat geld op de bank wilde hebben, want iedereen had zo'n beetje al het geld stiekem thuis gehouden en het geld was OP!. tegen het einde van min trip was 1000 rand overigens 300. miljoen.
goed onze trip, eerst naar harare, dna naar kariba, 1300 km door een land met een klote weg, klote eten, wat betekend niet echt keus om te eten, als je honger hebt smaakt alles natuurlijk. het was erg mooi zeker de grote heuvel keien, waar water uit komt, wat een natuurlijke bron is. het land is zo'n schoonheid dat je haast niet kan geloven dat ze het zo verneukt hebben. aankomend in harare, mocht ik geen foto's maken van het presidentiele geneuzel, er staat op de hoek van de straat een militair met een ak47 die best bereid is om een van je foto toestellen, of je leven te be-eindgen.
benzine wordt geregeld, maar de prijs stijgt als ze een witte zien. en het is een pomp die open is, er is wel benzinen maar het is een enorm gezeik om het te krijgen. trek er gerust 3 uur voor uit.
onderweg naar kariba hebben we bijna 3 wilde dieren over reden, namelijk
een hyena,
een chivet >een grote chivet kat
en een paar kleine spottet jenets,
ow ja en per ongelijk , die wel raak was, een arme damn ik kan niet op de naam komen, zo'n beest wat van kleur verschilt. help me in de reply posts.
dus, aangekomen daar wezen slapen bij toen nog onbekenden Kariba.
View Larger Map
View Larger Map
View Larger Map
View Larger Map
[tjek wat is pretoria dan ver weg, kariba bovenaan pretoria onderaan]
een super tijd gehad, maar wel armoedig. je moet maar afwachten wanneer je eet.
verder zijn de winkels bijna leeg. en je moet best veel betalen voor iets. wie heeft er voor 't laatst nog 1.9 miljoen neer gelegd voor een flesje cheap ass fruchten limonade meuk. nouja warm water was er niet koud water om te douchen sporadisch, en daar heb ik bye the way ook nog diarree aan over gehouden. moet je maarn iet in een township gaan wonen als je dat niet kool vindt. Vond het zelf best een avontuur en de mensen zijn ontzettend aardig. ze nodigen je uit voor eten, ook al hebben ze dus niets, ze nodigen je overal voor uit. Ze zijn blij als je er bent lachen vriendelijk, kortom ontzettend gastvrij en ontzettend vrijgevig. voor verdere mooie foto's en dergelijke over wild leven wat dus in de achtertuin van de township was,
tjekt men the
new album
http://picasaweb.google.com/bspans/SibasaMutaliFallsZimbabweKariba
en misschien later the
new video's
ben nu kapot en ga pizza eten. ik hoop dat jullie allen die dit lezen een fantastisch superdelux geweldig 2008 hebben en Maitibasa,
groeten
Bjarni.
