zondag 9 september 2007

De zondag van week 37

Beste lezers en lezeressen, ik leef nog steeds en het gaat prima.
Mijn eerste week bij Weskoppies is achter de rug. Ik heb een volledige ervaring mee gemaakt en weet nu wat het is om te werken binnen de Zuid Afrikaanse psychiatrie.
een aantal dingen die steeds weer terugkomen zijn de financiën, mocht je in nederland geen geld hebben, hier is het armetierig. Natuurlijk is het een 3e wereld land, maar ja, het is altijd maar een woord. 3e wereld.


Als je in Nederland zit weet je niet echt precies wat dat betekend.
Goed het komt neer op weinig en vrij slecht eten. Hoe komt dat? omdat er geen geld is. Geen tot weinig faciliteiten. Een zwembad wat volgestort is met puin. zwemt niet echt lekker. En verder is er ook gewoon weinig geld om de rest te onderhouden.
Er komt van alles op je af, ik ben aanwezig geweest bij verschillende "ward rounds". dit zijn een soort van patiënt besprekingen. Al dan niet met de ouders. Ook de Out-patient ward, was erg interessant. Dit is de ambulante afdeling van het ziekenhuis waar mensen naartoe kunnen die uit het ziekenhuis zijn ontslagen.
Het was een in en uitloop van een aantal patiënten. Wat mij opviel was dat ik tot nu toe meer Blanke dan zwarte patiënten gezien heb. Waarom dit is, weet ik tot op heden nog niet. ik heb het dan wel specifiek over de jeugd afdeling.

Dit is mijn kantoor by the way.


en dit is mijn uitzicht.


ik kan moeilijk foto's maken, iig niet van cliënten (privacy ofcourse) maar er zijn ook mensen van de kerk waar tom cruise ook toe behoord, die het erg moeilijk maken voor psychiatrische instellingen als Weskoppies, aangezien zij geloven dat wat wij doen nazistisch praktijken zijn etc. etc.


afgezien van de beperkte financiën, is er ook een voor mij, algehele continue chaos. Ik denk dat dit ook wel te maken heeft met mijn nog frisse blik, ik weet nog niet precies waar alles voor nodig is, waarom alles gaat zoals het gaat. Maar een dag is vaak toch wat chaotisch. en druk. Ik heb een eigen kantoor, waar ik af en toe wat werk verricht. Maar mijn meeste tijd heb ik toch aan de "ward rounds" besteed. Verder wordt ook het personeel dingen bijgebracht door een korte lecture over bijvoorbeeld de bipolaire stoornis. Wat wel opvalt is dat er toch wel vrij direct gewerkt wordt. Zo werd er gesproken over de problemen met de regels.
Er zijn regels over niet roken, die niet altijd zo goed na geleefd worden, ook een regel over hoe je eruit ziet. "netjes, ja wat is dat". toen hier een paar keer over gesproken was met het team, stelde de Psychiater voor om een meeting met het team en de patiënten te houden. Professor Debbie, deed dit door iedereen op te bellen, en het gebeurde. Er was een korte meeting, waar vooral geprotesteerd werd tegen roken en tegen het piercen. De patiënten die het interessant vinden, duwen gewoon een piercing door hun lip heen. Dit werd niet zo gewaardeerd, dus was er een discussie.
Deze bespreking liep verder niet helemaal uit op duidelijkheid. Maar er is in ieder geval over gesproken.

Verder ben ik ook aanwezig geweest bij een feestje, een zogeheten spit braai.

Er werd een varken en een schaap aan een spit geregen en er was ter ere van verschillende jarige mensen een feest.


Ik kreeg hier een uitnodiging voor van Collete, de huisgenote van Agnes, die weer mijn contact persoon is.

Ik vond het best grappig om te zien, maar simpel contact maken, gaat toch makkelijker bij zwarte mensen dan bij blanken.


goed ik heb een indruk gekregen en dat was interessant. Het waren "the salt of the earth" people zoals collete het uitdrukte.


Verder is de groep "dutchy's" ook nog naar de dierentuin geweest.


Het was leuk, maar ja ook erg warm dus hebben we vrij snel weer het zwembad op gezocht.
Een dierentuin is een dierentuin. Dus ja je ziet dieren en andere mensen die naar dieren kijken. Wel nog een leuke panorama foto gemaakt.


Volgend weekend zullen we kamperen volgens mij bij een van de grootste kloven van Afrika. nummer 5 van de wereld.

Verder ben ik benieuwd wat de volgende week zal brengen. Ik heb weer een heel schema gekregen wat ik zal volgen.

De normaliteit begint weer in te dalen. De cultureshock wordt alleen nog beleefd als extreme vermoeidheid, waar je wel of geen aandacht aan kunt schenken.

Geen opmerkingen: